ความงามของผู้หญิงเป็นความงามที่บริสุทธิ์และมีพิษได้ทุกเวลา
การชมความงามของตัวละครในวรรณคดีมีการเปรียบเทียบไว้ดังนี้
- ชมดวงหน้าว่างามเหมือนดวงจันทร์ในวันเพ็ญ
- ชมจมูกโด่งว่าเหมือนขอ หรือจมูกนกแก้ว หรือดอกงา
- ชมผมว่าสีดำขลับเหมือนปีกแมลงภู่
- ชมตาว่างามดั่งตากวาง หรือเนื้อทราย
- ชมคิ้วว่างมาดั่งคันศร
- ชมใบหูว่างามดั่งกลีบดอกบัว
- ชมปากว่ามีสีแดงงามเหมือนลูกมะพลับ หรือลูกทับทิม หรือลูกตำลึงสุก
- ชมฟันว่างามเหมือนไข่มุก
- ชมผิวแก้มว่างามเหมือนสีมะปรางสุก
- ชมคอว่างาเหมือนคอหงส์
- ชมทรวงอกว่าเหมือนดอกบัว
- ชมเอวว่ากลมดั่งกินนร
- ชมแขนว่าอ่อนดั่งงวงช้าง
- ชมนิ้วว่ากลมเรียวเป้นลำเทียน
- ชมเล้บว่าเหมือนสีครั่งย้อม
- ชมมือว่างามเหมือนใบอ่อนของต้นอโศก
- ชมขาว่างามราวกับกาบกล้วย ส่วนน่องชมว่างามเหมือนปลีกล้วย
- ชมผิวว่าเหลืองงามดั่งทาทอง
- ชมกลิ่นกายของนาง แม้สุคนธรสใดก็ไม่เปรียบปาน
หากกล่าวถึงวรรรคดีนางในวรรณคดีก็จะมีลักษณเหมือนดั่งที่บรรยายมาให้เห็นภาพ แต่ในปัจจุบันหากเป็นดั่งนางในวรรณคดีคงเป็นโรคอะไรสักโรคแล้ว ความงามของผู้หญิงนั้นคงเปลี่ยนไปตามยุคสมัยที่มนุษย์มีความนิยมแตกต่างกันไป
