คนเราทุกวันนี้ไม่มีคำว่าเพียงพอ ไม่มีการเสียสละแบ่งปัน คิดเห็นแก่ได้
คนเราทุกวันนี้ไม่มีคำว่าเพียงพอ ไม่มีการเสียสละแบ่งปัน คิดเห็นแก่ได้ เอารัดเอาเปรียบ
ชิงไหวชิงพริบ มากมายเล่ห์กล ทำไมไม่คิดว่าวัตถุสะสมเอาไว้มากๆ ก็ไม่มีประโยชน์
เพราะเมื่อเราตายก็จากไปเอาไปไม่ได้สักอย่าง เหลือแต่ผลจากการกระทำคุณงามความดี
เท่านั้นที่ลูกหลานจะกล่าวขวัญถึง
อันมนุษย์คนเราเบาความคิด
มักยึดติดตัวตนจนแน่นหนา
อยากได้ยศเงินทองของนานา
คือของข้าบ้าแบกแอกของตน
เพราะกิเลสแสนกลพาคนหลง
ไม่อาจปลงวางใจให้สับสน
มีเท่าไหร่ไม่พอเลยหนอคน
ต่างดิ้นรนไขว่คว้ามาครอบครอง
คิดอยากได้อยากมีและอยากเป็น
จุดประเด็นแข่งขันเป็นเจ้าของ
ทั้งตำแหน่งยศถาและเงินทอง
ต่างก็จ้องถึงมุ่งร้ายหมายแย่งชิง
โลกวุ่นวายวิวาทเกิดบาดหมาง
ล่อลวงพรางร้อยเล่ห์เพื่อทุกสิ่ง
เร่งเอาเปรียบกอบโกยมากมายจริง
ได้มายิ่งอยากได้ไม่เพียงพอ
หากคิดให้เสียสละละวางบ้าง
เปิดช่องทางแบ่งใจให้กันหนอ
เมตตาธรรมค้ำจุนอย่ารีรอ
โลกเกิดก่อไมตรีดีต่อกัน
ได้โอกาสเวลาละตัวตน
จะทุกข์ทนยึดไว้ทำไมนั่น
โลกนี้หนอพอเพียงถ้าแบ่งปัน
คิดสร้างสรรค์สามัคคีดีกว่าเอย