เข้าไม่ถึงหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ

ใช่ว่าทุกคนที่สามารถเข้าสู่การรักษาพยาบาล

ณ โรงพยาบาลในประเทศอังกฤษ

                      (Entitlement to Secondary (Hospital) Treatment)                            

             “เขาเป็นชาวรวันดาคนหนึ่ง(a Rwandan) และก่อนที่เขามาถึงเรา เขาอาศัยบนถนนและขาดแคลน เขาเป็นมะเร็งลำไส้และใส่ถุงหน้าท้องสำหรับขับถ่าย(a Colostomy Bag) จากการผ่าตัดครั้งก่อน ไม่เพียงทรัสต์โรงพยาบาล(the Hospital Trusts)เท่านั้น ที่ปฏิเสธที่จะดูแลเขาเพราะเขาไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาล แม้แต่แพทย์เวชปฏิบัติในท้องถิ่นที่เขาอาศัย (his Local GP) ยังปฏิเสธที่จะรับดูแลเขา”  

                                      คณะกรรมาธิการผู้ลี้ภัย(The Refugee Council)) 

               

                 พระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติให้อำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขสามารถออกกฎเก็บค่ารักษาได้[1] ดังนั้นรัฐมนตรีจึงมีการออกกฎ(Regulation) ให้ NHS Trusts เรียกเก็บเงินบุคคลที่ไม่มีถิ่นที่อยู่ทั่วไป(Ordinarily resident) ในประเทศอังกฤษ ที่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล (Hospital Treatment or Secondary Care) ในปี ค.ศ.1989[2] โดยใช้คำเรียกบุคคลเหล่านั้นว่า “Overseas Visitors”

                ต่อมาในปี ค.ศ. 2004 ได้มีการแก้ไขกฎ[3]กำหนดให้บุคคลที่ถูกปฏิเสธการร้องขอเป็นผู้ลี้ภัยต้องเสียค่าบริการของโรงพยาบาล เมื่อไม่มีเงินค่ารักษาพยาบาลจึงไม่ได้รับการบริการทางการแพทย์และไม่สามารถเข้าสู่หลักประกันสุขภาพแห่งชาติ

                การออกกฎกำหนดดังกล่าวเป็นการฝ่าฝืนมาตรา 3 หรือ มาตรา 8 หรือ มาตรา 14 ของ ECHR[4] (The European Convention Human Rights) ที่ประเทศอังกฤษเป็นภาคี เป็นการเลือกปฏิบัติ ขัดต่อหลักความเสมอภาค ละเมิดสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานด้านสาธารณสุข หนึ่งตัวอย่างที่เกิดในประเทศอังกฤษ

 

[1] Section 121 of the National Health Service Act 1977
[2] NHS Charge to Oversea Regulations 1989
[3]NHS Charge to Oversea Regulations 1989, as amended (“the 2004 charging regulation”)
[4]  The European Convention Human Rights  1950
Article 3 – Prohibition of torture                  
                  No one shall be subjected to torture or to inhuman or degrading treatment or punishment
Article 8 – Right to respect for private and family life
                 1.       Everyone has the right to respect for his private and family life, his home and his correspondence.
                 2.       There shall be no interference by a public authority with the exercise of this right except such as is in accordance with the law and is necessary in a democratic society in the interests of national security, public safety or the economic well-being of the country, for the prevention of disorder or crime, for the protection of health or morals, or for the protection of the rights and freedoms of others
Article 14 – Prohibition of discrimination    
                  The enjoyment of the rights and freedoms set forth in this Convention shall be secured without discrimination on any ground such as sex, race, colour, language, religion, political or other opinion, national or social origin, association with a national minority, property, birth or other status.