วันนี้ก่อนคุณออกจากบ้าน..คุณทำ...แล้วหรือยัง

วันนี้ ตรงกับวันตรุษจีน ซึ่งทุก ๆ ปี พ่อจะเป็นผู้กุลีกุจอจัดการทุกสิ่งโดยพร่ำบอกเสมอว่านี่เป็นประเพณีที่ดีที่ลูกหลานอย่างพวกเราทุกคนจะต้องรักษาไว้ พร้อมบอกวิธีการ ซึ่งเราก็มักจะฟัง และฟังจริง ๆ คือ ออกหูซ้ายทะลุไปข้างฝาบ้านเลยทีเดียว ไม่ใช่เพราะถือว่าเป็นเรื่องไร้สาระ หรือไม่เชื่อ แต่เชื่ออยู่ในใจว่าพ่อจะอยู่ยงคงกระพันกับเราไปนานนนน...จนเราไม่ต้องทำเองหรอก พ่อคงไม่เชื่อใจ
           แต่วันนี้ไม่ใช่วันนั้น เพราะพ่อไม่แข็งแรงพอที่จะทำ เห็นแววตาของพ่อแล้วบอกตัวเองทันทีว่า พ่อลูกคนนี้ทำได้นะที่พ่อบอกทุกคนแม้มันจะกระเด็นออกข้างฝาบ้านไปบ้างแต่ลูกเชื่อว่าพ่อจะคอยเป็นพี่เลี้ยงให้ลูกได้ดำเนินรอยตามได้แน่ ๆ เลยคอยดูซิ (คุยแบบนี้ทำได้ริปล่าววว..นะนี่)
          ว่าแล้วก็ขอฝากเพื่อน ๆ น้อง ๆ กับบทกลอนนี้(คัดลอกเค้ามาเพราะชอบมาก ติดไว้ข้างฝาบ้านตรงที่อะไร ๆ มันชอบทะลุไปนะ เผื่อ ๆ ไว้)

ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง (รักลูก ... ลูกรัก)
พ่อแม่ก็แก่เฒ่า
จะพบจะพ้องพาน
ใจจริงไม่อยากจาก
แต่ชีพมิทนทาน
ขอเถิดถ้าสงสาร
คนแก่ชะแรวัย
ไม่รักก็ไม่ว่า
ให้กินและให้นอน
เมื่อยามเจ้าโกรธขึง
ร้องให้ยามป่วยไข้
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่
หวังเพียงจะได้ผล
ขอโทษถ้าทำผิด
ใจแท้มีแต่ความ
ต้นไม้ที่ใกล้ฝัง
วันหนึ่งคงล้มไป
.
จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
เพียงเสี้ยววานของคืนวัน
เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
ย่อมร้าวรานสลายไป
อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
เพียงเมตตาช่วยอาทร
คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
เติบโตจนสง่างาม
ขอให้คิดทุกทุกยาม
หวังติดตามช่วยอวยชัย
มี หรือหวังอยู่ทนได้
ทิ้งฝังไว้ให้วังเวง
คิดว่าพวกเราคงเหลียวหลัง กลับไปดูและเอาใจใส่กับสิ่งที่สำคัญ เพื่อให้ชีวิตอยู่ดีมีสุขเกิดขึ้นกับคนที่เรารักที่สุดกันอีกครั้งนะ (รู้แล้วใช่ไหม ว่ารักอะไรที่ยิ่งใหญ่)