ไปถึงที่เกิดเหตุ...คนถูกชนเสียชีวิต ..เรื่องเล่า ผู้ตายขี่จักรยานออกมาจากซอยชนเข้าตรงล้อหลังรถพยาบาลไม่ถูกลากไปก็คงกระเด็นไป...เสียชีวิต...เศร้า ทั้งพยาบาลและ พขร.รถคันดังกล่าวยืนหน้าซีดอยู่ ผมลงไปพูดคุยให้กำลังใจเล็กน้อย แล้วนำ ผป.ที่มากับรถคันนั้นเดินทางต่อไปที่เชียงใหม่เลย..

               มากกว่า 10 ปี ที่ผมห่างหายจากการไป REFER คนไข้ เพราะว่าต้องมาทำหน้าที่อื่นที่ได้รับมอบหมายหรือแต่งตั้งตามอายุขัยของการทำงาน (ไม่ได้บอกว่าแก่แล้วนะครับ)

               การREFER คนไข้จากโรงพยาบาลผม คือการที่ต้องนำผู้ป่วยที่ป่วยด้วยโรคหรืออาการที่ไม่สามารถรักษาได้ที่โรงพยาบาลแห่งแห่งนี้ ระยะทางจากปาย-เชียงใหม่ 136 กม.เป็นเส้นทางที่คดเคี้ยว ขึ้นเขา-ลงเขา ตลอดเส้นทาง สิ่งที่ผู้ที่ต้องทำหน้าที่นี้ขยาดคือการ"เมารถ"นั่นเอง  เมารถต่างจากการเมาสุราหรือเมารักแน่นอนครับ....อ๊วก.....

                4-6 ก.พ. โรงพยาบาลเรามีการจัดอบรมเรื่อง od-esb นอกพื้นที่คนของโรงพยาบาลต้องเข้ารับการอบรม 100 % รุ่นนี้เป็นรุ่นแรก ปกติการส่งผู้ป่วยจะเป็นหน้าที่ของฝ่ายการพยาบาล แต่เมื่อใดที่คนขาดก้อจะมีการขอให้ไปช่วย ผมจึงได้รับเกียรติประเดิมการอยู่เวรแทนในรอบ 10 ปีครับ

                 ประมาณ 2 ทุ่มกว่า ๆ มีโทรศัพท์เข้ามา "พี่....มีRefer มาด่วน..."

                  ตายละวา...ภรรยาไปอบรมกับเค้า...เหมือนกัน แล้วลูกล่ะจะอยู่กับใครนี่.....

                 สาเหตุการ REFER ครั้งนี้เพราะมีรถพยาบาลจากโรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่งใกล้กันจะนำ ผป.ไปส่งที่เชียงใหม่ประสบอุบัติเหตุ (ถูกชน)ไปต่อไม่ได้ จึงขอให้เราไปสนับสนุนส่งต่อ ผมใช้เวลาเตรียมตัวอาบน้ำ-แต่งตัวและระหว่างนั้นให้น้องลองหาคนอื่นแทน สุดท้ายไม่มีใคร ติดหมด  ผมมาถึง ร.พ. ประมาณ 20.50 น. พบน้องพยาบาลที่คอยอำนวยความสะดวกและเอาใจช่วยอยู่...ผมรีบเดินทางไปที่เกิดเหตุทันที่

                  ไปถึงที่เกิดเหตุ...คนถูกชนเสียชีวิต ..เรื่องเล่า ผู้ตายขี่จักรยานออกมาจากซอยชนเข้ากับรถพยาบาลไม่ถูกลากไปก็คงกระเด็นไป...เสียชีวิต...เศร้า  ทั้งพยาบาลและ พขร.รถคันดังกล่าวยืนหน้าซีดอยู่   ผมลงไปพูดคุยให้กำลังใจเล็กน้อย แล้วจะนำ ผป.ที่มากับรถคันนั้นเดินทางต่อไปที่เชียงใหม่เลยทันที..

                   "สวัสดีครับพี่...อ้าววันนี้ต้องไปเองหรือครับ...."เสียงถามดังมาจากข้าง ๆรถ

ปรากฎว่าเป็นปลัดอำเภอท่านหนึ่งที่รู้จักกัน

                   "พี่ ๆ ช่วยประสานโรงพยาบาลส่งคนยมาฉีดยาศพหน่อย...." เสียงปลัดคนเดิมที่รู้จักกันร้องบอกและเดินมาหา..."นายอำเภอ...ก็อยู่ที่นี่"

                   "โอเค...เดี่ยวพี่ประสานให้....."    คิดในใจ ...อ.ร..ก.ก..??? แต่ก็โทรมาบอกน้องพยาบาลเวรให้ประสานให้..

                  ผมเดินทางไปส่งผู้ป่วยที่โรงพยาบาลใหญ่แห่งหนึ่งในเชียงใหม่ถึงเวลาประมาณ 23.30 น.เสร็จแล้วก็ตีกลับเลยถึงบ้านตีสอง...เฮ้อ...เหนื่อย...แต่ก็รู้สึกดี

                  เหนื่อยเพียงใด....เมารถขนาดไหน....หากพวกเราให้กำลังใจกัน  ใส่ใจกัน  แป๊บเดียวก้อหาย....และพร้อมที่จะช่วยกันอีก...ด้วยความเข้าใจ....

                  น้ำใจ.....จิตอาสา..???

                วันนี้มีอีก(เป็นเวรของ จนท.อีกท่านหนึ่งที่มีโรคประจำตัว...Epilepsy...ผมไม่อนุญาตให้ไป...หากมีผมจะไปแทน !!!! ไม่ใช่ติดใจ...แต่มันจำเป็นครับ...