ต้นไม้ที่จะกล่าวถึงนี้.....เป็นการเปรียบเทียบ  ไม่ได้หมายถึง  หยิบจอบเสียมพลั่วไปขุดดินแล้วปลูกต้นไม้ที่กล่าวถึงเลย  

ต้นไม้ที่กล่าวถึงนี้  คือต้นอะไรนะ  ที่คนชอบปลูกเสียจริงๆ  มันเป็นต้นแห่งความชัง  ความพินาจ  ความเสื่อมเสีย  หากใครปลูกมันไว้ที่กลางใจ  มีแต่จะทำให้สูญสิ้นความรัก  ความหวังดี  ความเสื่อมเสียไปโดยพลัน 

ทั้งๆที่รู้ว่า.....ต้นไม้นี้  มันไม่ดี  ผู้คนก็ชอบที่ปลูกมันเสียจริงๆ  ปลูกมันแล้ว  ก็เกลียดมัน  ไม่ชอบมัน 

มันก็เติบโตที่กลางใจของเราอย่างรวดเร็ว  หรืออาจจะเป็นบ่อนทำลายสภาพจิตใจของเราทีเดียว  หากใครปลูกมันแล้ว  เพียรพยายามเฝ้าดูเฝ้าเร่งเร้ามัน  มันก็จะทำให้จิตใจของเราหมองหม่น  เตลิดเลยไปถึง......คนที่เรารักด้วย 

ต้องการรู้แล้วใช่ไหม  ว่า.....เป็นต้นอะไรนะ  คำคอบก็คือ....ต้นระแวง 

ต้นไม้ที่ครูอ้อยเปรียบเทียบนี้  เป็นต้นไม้แห่งใจของท่านทีเดียว  หากท่านไม่พึงปรารถนาที่จะปลูกมัน  มันก็ไม่สามารถที่จะขึ้นที่กลางใจของท่านได้เลย 

โปรดอย่าคิด  อย่าปล่อย  อย่าอนุญาตให้มันได้มาขึ้นที่กลางใจของท่านเลย.....เพราะเมื่อต้นระแวงขึ้นแล้ว  ความระแวงก็จะตามมาในความคิดของท่าน  ท่านจะไม่คิดอย่างอื่น  มันจะเกาะกินใจของท่านให้เสื่อม  ทำให้ท่านพูด  พูดในสิ่งที่ไม่ดี  สูญเสียความสามารถทางด้านความคิด  และไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย  

ต้นระแวง  ก่อเกิดความระแวง  เป็นต้นไม้ที่คนชอบปลูกแต่คนก็เกลียดมัน 

ขอให้ท่านเกลียดมันให้สำเร็จทั่วทุกคนด้วยเทอญ