มันเป็นชัยชนะเหมือนกันแต่เป็นชัยชนะในมุมมองที่ต่างกัน

               เคยจำกันได้มั้ยครับว่าเมื่อตอนเด็ก ๆ เวลาเราทะเลาะกับคนอื่นไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือเป็นพี่น้องเรา เวลาเถียงกันใครเสียงดังกว่าคนนั้นชนะ ใครเถียงได้นานกว่าคนนั้นชนะ...

               เราจึงไม่ยอมที่จะเป็นฝ่ายหยุดก่อน เพราะนั่นหมายถึงเราเป็นฝ่ายแพ้ เราต้องการจะเป็นผู้ชนะ มันเป็นความภาคภูมิใจ มันเป็นชัยชนะแบบเด็ก ๆ ...

               แต่สำหรับการทะเลาะกันของผู้ใหญ่แล้ว ใครสามารถจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้และเป็นฝ่ายหยุดก่อน คนนั้นเป็นผู้ชนะ ไม่ใช่แค่ชนะอีกฝ่ายแต่เป็นการชนะใจตนเองด้วย...

                                        

                   ....มันเป็นชัยชนะเหมือนกันแต่เป็นชัยชนะในมุมมองที่ต่างกัน...

                ทุกวันนี้ผู้ใหญ่หลาย ๆ คนก็ยังมีมุมมองในเรื่องของชัยชนะเป็นแบบเด็ก ๆ ยังคงต้องการเอาชนะและใช้วิธีการแบบเด็ก ๆ  ซึ่งผลลัพธ์ของการทะเลาะกันของผู้ใหญ่มันให้ผลที่รุนแรงกว่าเวลาที่เด็ก ๆ ทะเลาะกัน...

                 มาลองย้อนดูตัวเรากันนะครับว่า เรามีมุมมองในเรื่องของชัยชนะเป็นแบบไหน แล้วเราจะเลือกเป็นผู้ชนะแบบผู้ใหญ่หรือเลือกที่จะเป็นผู้ชนะแบบเด็ก ๆ ครับ...