ทำบุญไม่ได้บุญ ทำบุญเอาหน้า จัดงานเพื่อเอาหน้า

        ในช่วงหลังปีใหม่เป็นต้นมา ได้มีโอกาสออกเยี่ยมพ่อแม่ พี่น้องเกษตรกร ในหมู่บ้านต่าง ๆ เพื่อให้กำลังใจในการปลูกพืชฤดูแล้ง ปลูกปอเทือง  เพาะเห็ดฟาง  เห็ดในขอน การปลูกผักต่าง ๆ และเยี่ยมกลุ่มวิสหกิจชุมชน เพื่อประชาสัมพันธ์และแจ้งให้มาต่อทะเบียนการดำเนินงาน  ได้พบปะ พูดคุย แลกเปลี่ยนเรียนรู้ ความรู้ ความคิด และที่สำคัญ คือ ได้ร่วมรับฟังปัญหา คำโอดครวญ ที่ไม่ใชด้านการเกษตร จากหลาย ๆ ปาก หลายๆ คน ว่า เงินไม่พอใช้จ่ายในครอบครัว  คิดหนักมาก ไม่รู้จะทำอย่างไร คงต้องเอาข้าวไปขายเพิ่มอีก เพราะมีงานข้างหน้าอีกหลายงาน ถามว่างานอะไร….. จึงต้องใช้เงิน…จึงต้องไปขายข้าว..คำตอบ  งานบุญครับ   งานแต่งงานครับ ยิ่งเป็นญาติ  บ้านใกล้กัน ต้องช่วยกันมากงานละ  200  ,500 ถ้างานแต่ง ต้องเป็น  1,000 บาท เพราะต้องเป็นปู่ เป็นย่า ได้ของสมมาจากหลานสะใภ้ จึงหนักใจมาก         …..เลยไม่รู้ว่าบุญที่ทำ เงินที่ได้ช่วย ได้บุญคือไม่  หรือว่าทำบุญไม่ได้บุญ  ทำบุญเพื่อเอาหน้าตัวเองไว้ ….กลัวคนอื่นว่าบริจาคน้อย ช่วยน้อย  เกือบทุกคนที่พูดคุยบอกว่าถ้าลดเรื่องภาษีสังคมตรงนี้ลงได้ จะเป็นทุนในการประกอบอาชีพได้ปีละ เป็น 10,000 กว่าบาท………จึงทำให้ได้คิดว่า………ไม่รู้จะถูกหรือผิด……….สรุปปัญหาการขาดเงินลงทุนด้านอาชีพของคนภาคอีสาน  สู่ความยากจนอย่างถาวร มีสาเหตุหลัก  มาจากค่านิยมที่ฟุ่มเฟือยในการจัดงานต่าง ๆ เพราะถือว่า ต้องเลี้ยง เต็มที่  กินเต็มที่  ถ้าไม่เต็มที่กลัวขายหน้า  กลัวน้อยหน้าคนอื่น   หมดเท่าไหร่ไม่ว่า ในการจัดงานบุญ  งานแต่ง  งานศพ งานอื่น ๆ  งาน ๆ ๆ งาน    แต่……..เวลาจะมาลงทุนเพื่อสร้างอยู่สร้างกินบอกไม่มี จะปลูกผัก เกษตรมีพันธุ์แจกไหม  เพาะเห็ด มีผ้ายาง  มีเชื้อเห็ดแจกไหม  ปอเทือง มีเมล็ดแจกไหม มีค่าไถให้ไหม…………นำไม่มี มาขุดสระให้ฟรีไหม…….แล้วเมื่อไหร่เราจะรอด ถึงเวลาหรือยังที่เราจะปรับเปลี่ยนค่านิยมที่ฟุ่มเฟือย……………..ประเทศชาติของพวกเราไม่รู้จะรอดไม่รอด พวกเราจะยังสนุก สนาน อยู่อย่างนี้……..หรือ……..