ผมว่าการทำงานกับพี่น้องชาวบ้านของผมจำเป็นต้องปรับกระบวนท่าอยู่อย่างต่อเนื่องและเตรียมตัวเตรียมใจยอมรับการเปลี่ยนแปลงและเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น เช่นเดียวกับเรื่องที่ผมคิดและกำลังตัดสินใจอยู่ตอนนี้
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ชั่งอยู่บนงานสองอย่าง สำหรับผมเองนั้นคือ การแบกรับ และ การช่วยเหลือ เรื่องนี้เกิดขึ้นบ่อยแต่ก่อนไม่คิดว่าจะมีปัญหาแต่เมื่อจะทำโรงทองานนี้คิดว่าน่าจะเป็นปัญหาแล้วล่ะ
การที่สามีภรรยาอยู่พร้อมหน้ากัน(ช่างทอ และ สามี) งานทอของเราดำเนินไปเรื่อง ๆ สามีช่วยดูแลบ้านและสัวตว์เลี้ยงในกลางวัน ส่วนภรรยากลางวันจะมาทอผ้าและกลับไปทำงานบ้านในช่วงเย็นและตอนเช้า งานนี้คงไม่มีปัญหาอะไรถ้าไม่เกิดการอพยพแรงงานของสามี
เมื่อสามีของช่างทอขออนุญาตไปทำงานกรุงเทพฯกรุงไทย งานนี้ภรรยาจึงมีงานที่เพิ่มขึ้นคือ งานบ้าน งานเลี้ยงสัตว์ และงานอื่นๆ เหตุการณืแบบนี้เองที่ทำให้งานทอของเราจะไม่คืบหน้าเพราะช่างทอมีภาระอีกหลายอย่าง
ผมคิดหลายคราวและยิ่งไปเรียนรู้กับครูบาฯผมคิดว่าครอบครัวน่าจะได้อยู่พร้อมหน้ากันในชุมชนที่อบอุ่นและปลอดภัยคือ การแสวงหาวิธีที่สามี ช่างทอผ้าและลูก ๆ จะได้อยู่ด้วยกัน มีงานทำทั้งสองคนโดยไม่ทิ้งครอบครัวไปขายแรงงาน ผมคิดอะไรไม่ออกหรอกนอกจากการเกษตร
ผมว่า(คิดว่า)หากสามีได้เรียนรู้การทำงานเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องโดยทำเกษตร งานนี้เขาจะลดรายจ่ายในครอบครัวลง บางอย่างอาจจะขายได้แต่ที่ผมคิดว่าควรเน้นคือ เพื่อกินอยู่ปากท้อง(ขายได้ก็ดี) งานทอผ้าของภรรยาจะเป็นงานเพื่อความมั่นคงในสวัสดิการของครอบครัว ซึ่งทั้งปากท้องและทุนสะสม ก็จะมาเจอกันด้วยความพอดี ครอบครัวก็ลงตัวพอดี
สวัสดีค่ะ ออต
สังคมอิสานเรา ชอบไปทำงานกรุงเทพค่ะ
ไม่ค่อยอดทนกับกิจการของตัวเอง
อีกอย่างชอบทำตามแฟชั่น เห็นคนอื่นไป ก็อยากไปด้วย นี่ไม่รู้ว่าจะจริงมั้ย แต่ป้าแดง รู้สึกแบบนั้นค่ะ
สวัสดี.ครับคุณออต ผมผ่านมาเยี่ยมและให้กำลังใจ งานบางอย่างนอกจากต้องอาศัยการรู้จริงในงานนั้นแล้วยังต้องอาศัยความรอบรู้ประกอบด้วยจึงทำได้ ทางที่คุณออตกำลังเดินดูแล้วงามดีแต่หากปรารถนาทำให้สำเร็จไปตามขั้นตอนนั้น นอกจากความรักที่จะทำอย่างตั้งใจจริงๆก็ต้องอาศัยเวลา...ให้คนที่ยังไม่เข้าใจคิดตามให้ทัน"รอ"ประกอบองค์ประกอบคือ กำลังทุน กำลังคน กำลังใจ ผมให้กำลังใจ และเรียนให้จบ"ดร."ได้ยิ่งดี
ขอบคุณป้าแดงมากครับ
คุณดอกไม้น้อย
คุณเดโชชัย
คุณออตคิดคล้ายๆคนข้างกายพี่ที่เห็นว่าการทำเกษตรเป็นทางออกของปัญหาหลายๆอย่าง
ไม่ค่อยได้เข้ามาเพราะไม่เห็นเรื่องขึ้นแพลนเน็ต คงเพราะคนเขียนกันเยอะขึ้นแล้วมีคนเขียนเรื่องใหม่ๆมาเบียดร่นไปอีกหน้า พี่ก็ไม่ค่อยได้ตามค่ะ
แต่คิดถึงเสมอ และเข้ามาอ่านพร้อมจะขอให้อีเมลถึงพี่บอกอีเมลของคุณออตหน่อยนะคะ จะส่งข้อมูลนี้มาให้
YOUNG CRAFTSPERSON COMPETITION 2008
A PROJECT OF THE WORLD CRAFTS COUNCIL ASIA PACIFIC REGION
สวัสดีค่ะ พอดีสนใจเรื่องการทอผ้าอีสาน อยากศึกษาเพิ่มเติม (จริงๆ อยากลองฝึกทอผ้าเอง) เห็นด้วยกับแนวคิดเรื่องกินอยู่แบบพอเพียงมากๆ ค่ะ แต่จากประสบการณ์ในการพบปะพูดคุยกับคนที่เป็นผู้นำชุมชนในการเผยแพร่แนวคิดนี้และลงมือปฏิบัติให้เห็นเป็นรูปธรรมนั้น พบว่า ก่อนอื่นต้องทำให้คนในชุมชนมองไปในทิศทางเดียวกันกับเราก่อนค่ะ ซึ่งหลายครั้งพบว่ามันยากมากเมื่อพบว่า ทุกบ้านมีโทรทัศน์....เราจะทำอย่างไรเพื่อไม่ให้คนในชุมชนที่มีวิถีชีวิตแบบดั้งเดิม(ซึ่งก็อยู่ได้อย่างมีความสุขอยู่แล้ว) เปลี่ยนมุมมองหันไปนิยมวัตถุ ทำอย่างไรให้คนรู้ว่าจริงๆ แล้ว ไอแพด ไอโฟน ไม่ได้มีสาระสำคัญอะไรมากมายนักต่อชีวิต สิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดคือ การอยู่อย่างเป็นมิตรและเกื้อกูลกันระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ มนุษย์เราสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพิงกระดาษที่สลักตัวเลขเพื่อให้ค่าแก่มันได้ด้วยซ้ำ คือจริงๆ อยากให้กลับมาสู่วิถีดั้งเดิมมากๆ ค่ะ ไข่แลกข้าว ปลาแลกเนื้อ ผ้าแลกพืชผัก ผลไม้ ฯลฯ มนุษย์เราสามารถเรียนรู้อะไรได้มากมายจากธรรมชาติ วันไหนถ้าเบื่อธรรมชาติ เราก็มีหนังสืออ่าน หรือถ้าหนังสือไม่มี อย่างน้อย อินเตอร์เน็ตถ้าใช้ให้ถูกทางก็สามารถก่อให้เกิดประโยชน์ได้เหมือนกัน....ชีวิตมนุษย์ไม่จำเป็นต้องไปวิ่งเต้นอะไรมากมายกับสิ่งที่มันอยู่นอกกาย แค่มีชีวิตอยู่โดยปราศจากโรคภัยทั้งกายใจกับครอบครัวที่เรารัก แค่นี้ก็น่าจะมีความสุขพอแล้วไม่ใช่หรือคะ? (ขอโทษนะคะ ที่เขียนเวิ่นเว้อ พร่ำบ่นมากเกินไป แห่ะๆ)