สวัสดีค่ะ พอดีสนใจเรื่องการทอผ้าอีสาน อยากศึกษาเพิ่มเติม (จริงๆ อยากลองฝึกทอผ้าเอง) เห็นด้วยกับแนวคิดเรื่องกินอยู่แบบพอเพียงมากๆ ค่ะ แต่จากประสบการณ์ในการพบปะพูดคุยกับคนที่เป็นผู้นำชุมชนในการเผยแพร่แนวคิดนี้และลงมือปฏิบัติให้เห็นเป็นรูปธรรมนั้น พบว่า ก่อนอื่นต้องทำให้คนในชุมชนมองไปในทิศทางเดียวกันกับเราก่อนค่ะ ซึ่งหลายครั้งพบว่ามันยากมากเมื่อพบว่า ทุกบ้านมีโทรทัศน์....เราจะทำอย่างไรเพื่อไม่ให้คนในชุมชนที่มีวิถีชีวิตแบบดั้งเดิม(ซึ่งก็อยู่ได้อย่างมีความสุขอยู่แล้ว) เปลี่ยนมุมมองหันไปนิยมวัตถุ ทำอย่างไรให้คนรู้ว่าจริงๆ แล้ว ไอแพด ไอโฟน ไม่ได้มีสาระสำคัญอะไรมากมายนักต่อชีวิต สิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดคือ การอยู่อย่างเป็นมิตรและเกื้อกูลกันระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ มนุษย์เราสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพิงกระดาษที่สลักตัวเลขเพื่อให้ค่าแก่มันได้ด้วยซ้ำ คือจริงๆ อยากให้กลับมาสู่วิถีดั้งเดิมมากๆ ค่ะ ไข่แลกข้าว ปลาแลกเนื้อ ผ้าแลกพืชผัก ผลไม้ ฯลฯ มนุษย์เราสามารถเรียนรู้อะไรได้มากมายจากธรรมชาติ วันไหนถ้าเบื่อธรรมชาติ เราก็มีหนังสืออ่าน หรือถ้าหนังสือไม่มี อย่างน้อย อินเตอร์เน็ตถ้าใช้ให้ถูกทางก็สามารถก่อให้เกิดประโยชน์ได้เหมือนกัน....ชีวิตมนุษย์ไม่จำเป็นต้องไปวิ่งเต้นอะไรมากมายกับสิ่งที่มันอยู่นอกกาย แค่มีชีวิตอยู่โดยปราศจากโรคภัยทั้งกายใจกับครอบครัวที่เรารัก แค่นี้ก็น่าจะมีความสุขพอแล้วไม่ใช่หรือคะ? (ขอโทษนะคะ ที่เขียนเวิ่นเว้อ พร่ำบ่นมากเกินไป แห่ะๆ)