เมื่อวันคริสต์มาสที่ผ่านมา  ครูอ้อยได้ต้นไม้ต้นหนึ่งมาดูแล และเป็นเพื่อนยามเหงา   เขาเรียกชื่อต้นไม้นี้ว่า.....ต้นคริสต์มาส   

  

ทุกๆวัน  ครูอ้อยจะวางไว้ที่หน้ากระถางต้นไม้ที่ระเบียงหน้าห้องปฏิบัติการทางภาษาที่ครูอ้อยสอนนักเรียน  

  

ทุกๆวัน  ครูอ้อยจะมานั่งคุยกับมัน  มองดูมัน  เหมือนจะนับใบของมันว่า  ยังอยู่ครบไหม  มีอะไรมาทำร้าย  หรือเปล่า  หมายถึง   หนอน  มด  หรือแมลงอื่นๆ  

  

เพราะต้นไม้  มันช่วยตัวเองไม่ได้เลย  มันเป็น  ธรรมชาติ  ที่มีแต่ให้....คนรอบข้างมันเสียอีก  ที่คิดจ้องทำร้ายมัน   ทำลายมัน  ดึงมัน  เด็ดมัน   ตัดมัน  โค่นมัน  จนมันเสียหาย  หรือล้มตายจากไป

 

คนเรา  หากรู้ตัว  ว่าถูกปองร้าย  ยังพอที่จะป้องกันตัวเองได้  จากการระวังตัว  ไม่ไปไหนๆยามวิกาล  มีเพื่อนๆไปไหนมาไหนด้วย  หรือ  ร้ายกว่านั้น....ต้องจ้าง  บอดี้การ์ด  คุ้มกันภัย 

  

ต้นไม้  ทำอย่างที่กล่าวมาไม่ได้  มันน่าสงสาร    มันตั้งตรง  ให้ร่มเงา  ให้บรรยากาศ  สีสัน  ความอ่อนนุ่ม  ละมุนละไม  น่าทะนุถนอม  กล่อมเกลาจิตใจคนให้อ่อนนุ่มไปด้วย 

  

ครูอ้อยเฝ้าดูมัน.....ด้วยความรัก  ความอาทร  นำน้ำมาพรมมันทุกวันที่ใบ  จะเป็นจุด น้ำค้างบนใบที่มีผิวเหมือนกำมะหยี่  สีแดงสด  สีเขียว  สวยงามมาก 

  

เมื่อเวลาผ่านไป 1 เดือน  เมื่อวานนี้เป็นวันที่  25  ความเปลี่ยนแปลงของเธอ  ที่เห็นเด่นชัดก็คือ   ใบอ่อนแตกขึ้นมาอีก ที่ยอดของมัน  ไม่ได้เป็นสีแดง  มันกลายเป็น.....สีเขียว 

  

เขาบอกว่า.....ต่อไปนี้  มันจะเป็นสีเขียว  จนกระทั่ง  คริสต์มาส  ปลายปี  มันจึงจะออกสีแดงอีกครั้ง..ให้ชื่นชม  

  

ครูอ้อยก็จะรอมัน  รอความสวยสดของสีแดงจากใบของมัน  ที่ธรรมชาติ  มีแต่ให้  ถึงแม้ต้องรอ   ครูอ้อยก็ต้องรอ   เพราะการรอ  ครั้งนี้มีความหมาย....

  

รอด้วยใจจัก  ความเอื้ออาทร   และเสี่ยงภัยจากการถูกทำร้าย   เพราะครูอ้อย  ไม่ได้เฝ้าเธอตลอดคืน......

 

ธรรมชาติ  นี่น่ารัก  อย่าทำร้าย  หรือทำลายมันเลย