รักและสามัคคี

         เรื่องของความรักและความสามัคคีนั้น  ถือเป็นสิ่งที่สำคัญเลยทีเดียวสำหรับคนเราที่ดำเนินชีวิตอยู่ในสังคมจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องแสดงความรักความสามัคคีหรือให้ความรักความสามัคคีให้แก่กันและกัน

         เป็นอย่างที่ทุกท่านเองก็คงได้รู้และทราบกันดีว่าในสังคมของเรานั้น  มีความเปลี่ยนแปลงอยู่สมอเมื่อสังคมเปลี่ยนจิตใจมนุษย์ก็เปลี่ยน  จากสังคมที่เคยมีความสามัคคีกัน ก็จืดจางลง  ขาดความรักความเมตตากรุณาต่อกัน  (แต่เป็นเฉพาะบางคนหรือบางสังคมเท่านั้น)

        แต่อย่างไรตอนที่ยังมีชีวิตและลมหายใจอยู่จงรักกันให้มาก ๆ เถิดเพราะหลังจากที่คนเราสิ้นลมจะแสดงความรักทีก็สายไปเสียแล้ว ดังนันพึงระลึกถึงกัน ด้วย กายกรรม  วจีกรรม  มโนกรรม  มีนำใจต่อกันนั่นแหละดีที่สุดแล้ว  ทั้งยังได้ชื่อว่าได้ปฏิบัติตนเป็นผู้ที่มีคุณธรรมและประพฤติตามหลักธรรมด้วย

         แต่ในวันครู ปีนี้ ผมได้มีโอกาสไปร่วมงานวันครูได้เห็นคณะครูมาในงานอย่างพร้อมเพรียงกัน แสดงถึงซึ่งความรักความสามัคคี่ แสดงนำใจต่อกัน ผมเองก็มีโอกาสได้รู้จักและสนทนากับครูทั้งที่ผมรู้จักและไม่รู้จัก ก็ให้เกิดความรู้สึกที่ดีมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน ผมเองก็ประทับใจนะ  ที่นาน ๆ มีโอกาสแบบนี้ที  นั่นเป็นเพราะความรักและสามัคคีอีกแบบหนึ่งนะครับ

        ผมเห็นว่าในสังคมเราควรปรองดองให้มาก ๆ เถิดครับ ตั้งแต่ครอบครัว ชุมชนและสังคม ประเทศชาติ นะครับ จึงสมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า ความสามัคคีนำความสุขมาให้ นะครับ