เรื่องเล่าชาวช่างทอผ้า

เมื่อวานก่อนเข้ามาสวนป่า มหาชีวาลัยอีสาน ผมเดินทางกลับบ้านที่เมืองพล เพื่อไปดูโรงทอที่กำลังยกหลังคา เมื่อไปถึงงานก่อสร้างคืบหน้าไปเยอะมาก  ความจริงโรงทอผ้านี้ไม่ใหญ่เลยคือขนาด 3 กี่ทอเท่านั้นน่าจะเรียกเพิงทอมากกว่า

แต่สิ่งที่ใหญ่กว่านั้นคือทุกการก่อสร้างล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงของเราชาวช่างทอผ้าทุกคน  แม่เล่าว่าช่างทอผ้าจะมาดูการก่อสร้างทุกวันและรอคอยที่จะได้มาใช้งานที่นี่เป็นที่ถักทอผ้าร่วมกัน งานนี้เมื่อมาอยู่กันสามสี่คนเสียงคุยกันคงมีอยู่ตลอดเวลา เสียงหัวเราะคงปะปนกันไป เสียงปรึกษาหารือคงมีอย่างต่อเนื่อง การแลกเปลี่ยนจะเกิดขึ้นบ่อยครั้ง

ความจริงโรงทอหลังนี้สร้างมาจากเล้าข้าวเก่าของชาวบ้านและต่อปีกหลังคาอีกด้านของเล้าข้าวของแม่   เล้าข้าวเก่าที่ว่าผมขอซื้อมาด้วยสนราคาจำนวนหนึ่ง เสียดายแต่ไม้ที่เราคิดว่าจะได้จากเล้าข้าวมันเกิดผุพังไปมากบ้างก็ปลวกกิน ดังนั้นไม้ที่เหลือมาทำโรงทอจึงไม่มากเท่าที่คาดไว้

ช่างที่มาก่อสร้างให้คราวนี้ทั้งหมดเป็นสามีของช่างทอผ้าของผมเอง มาคราวนี้ด้วยสนราคาค่าจ้างวานไม่แพงมาก ส่วนหนึ่งเพราะว่าทำโรงทอให้ภรรยาตัวเองใช้นั้นเอง งานนี้จึงลดต้นทุนในการก่อสร้างไปมาก

ในส่วนโครงสร้างหลัก ๆ เสร็จหมดแล้ว ผมคงให้ช่างยกกี่เข้าประจำที่และลองใช้งานดู หลังจากนั้นจึงจะแต่งองค์ทรงเครื่องให้โรงทอสวยงามตามแบบพื้นบ้านโดยอาศัยวัสดุที่ไม่แพงมากในการแต่งเอ้เช่นไม้ไผ่เป็นต้น

หลังจากนั้นไม่นาน โรงทอเล็ก ๆของเราคงมีโอกาสเตรียมตัวร้อนรับแขกที่จะไปเยี่ยมยามทุกท่าน และคงได้รับการต้อนรับชาวBLOGGERSที่จะไปดูตัวกันเป็น ๆ ให้เห็นชีวิตและความเป็นอยู่ของช่างทอแบบจริง ๆ ไม่อิงนิยาย 

 ขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับ ศูนย์วิจัยพหุลักษณ์สังคมลุ่มน้ำโขง มหาวิทยาลัยขอนแก่น,มหาชีวาลัยอีสาน