การเกิดของโลกแห่งสัตว์(ภพ)

สุตตะอาศัยปฏิจจสมุปปาท ความว่า
อุปาทานเป็นปัจจัยแก่ภพ   ภพเป็นปัจจัยแก่ชาติ

จินตะภพนั้นหมายถึงโลกแห่งสัตว์คือแดนเกิดแห่งสัตว์ แดนอาศัยแห่งสัตว์  ชาติหมายถึงความเกิดปรากฏแห่งสัตว์ตัวนั้นๆ
สัตว์หมายถึงผู้ท่องเที่ยวไปยังภพต่างๆ

(อันนี้เป็นจินตะของผมนะครับ โดยอาศัยสุตตะ  ซึ่งอาจจะผิดหรือถูกก็ได้  หากท่านใดอ่านมาถึงตรงนี้แล้วเห็นว่าผิด ก็จงระงับการอ่านเสีย หากเห็นว่าถูกก็อ่านต่อไปนะครับ ไม่พึงวิวาทถกเถียง เพราะผมไม่ได้ต้องการการโต้เถียง จึงออกตัวแต่ต้นว่า นี่เป็นจินตะ ฟั่นเฝือได้ แต่ผมไม่ได้ออกตัวขอคำแนะนำ จึงยังไม่พึงแนะนำผม เพราะผมจะไม่รับฟังเลย)

ผมก็เลยจินตนาการเอาว่า  ภพต่างๆที่สัตว์อาศัยอยู่นั้น อาศัยอุปาทานเป็นเครื่องเลี้ยงไว้ พยุงไว้ หากขาดอุปาทานไปเสีย ภพเหล่านั้นจะถึงความตั้งอยู่ต่อไปไม่ได้  ก็อุปาทานนั้น จะมีก็แต่ในสิ่งที่เรียกว่าสัตว์เท่านั้น  มิได้มีอยู่ในก้อนดินก้อนหินหรือว่าดินน้ำลมไฟแต่อย่างใด  ด้วยเหตุนี้ ผมจึงสรุปไว้เป็นทิฎฐิเบื้องต้นว่า

จิตที่ท่องเที่ยวไปนั้นล่ะคือสัตว์ จิตนั้นล่ะเป็นเหตุเกิดโลก จิตนั้นล่ะเป็นตัวก่อปัจจัยพยุงโลกให้ตั้งอยู่ และจิตนั้นล่ะที่จะก่อปัจจัยมาทำลายโลกหรือภพดังที่ว่า   ก็คือว่า ภพของสัตว์นั้นจะเกิด จะตั้งอยู่ จะดับไป ก็ด้วยอาศัยจิตของสัตว์ในภพนั้นล่ะเป็นเหตุแห่งความเปลี่ยนแปลง   และเพราะความที่จิตสัตว์นั้นมีความแปรปรวนเป็นธรรมตาอาการ  โลกที่ขึ้นอยู่กับจิตสัตว์จึงมีความเปลี่ยนแปลงไปเป็นธรรมดา  นิยามหนึ่งของคำว่าโลกก็คือ เพราะอัตถะว่ามีความเปลี่ยนแปลง แปรปรวน

สุตตะ  " สัตว์ทั้งหลายตั้งอยู่ได้ด้วยอาหาร
สัตว์ทั้งหลายตั้งอยู่ได้ด้วยสังขาร"         จากสังคีติสูตร

สุตตะ  อาหาร คือ ปัจจัยเครื่องหล่อเลี้ยงให้สิ่งนั้นตั้งอยู่ในสภาพ ประดุจว่าคงที่         อาหารของสัตว์มนุษย์มีอยู่4อย่าง คือ อาหาร ๔ อย่าง
๑. กวฬิงการาหาร              [อาหารคือคำข้าวหยาบหรือละเอียด]
๒. ผัสสาหาร                        [อาหารคือผัสสะ]
๓. มโนสัญเจตนาหาร            [อาหารคือมโนสัญเจตนา]
๔. วิญญาณาหาร                   [อาหารคือวิญญาณ]

ปัญหาอาหารของภพ มีอะไรบ้าง? คือเครื่องหล่อเลี้ยงให้ภพตั้งอยู่ได้ มีอะไรบ้าง?

จินตะวิสัชนาหากดูตามอาหาร๔ ผมก็คาดเดาว่า มีวิญญาณาหารและมโนสัญเจตนาหารของหมู่สัตว์ในภพนั้นเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงไว้    เมื่อใดภพขาดซึ่งวิญญาณของสัตว์ประกอบอยู่ผู้อาศัยอยู่ และขาดซึ่งความคิดถึงภพนั้นของสัตว์ภายนอก  ก็ย่อมเป็นอันขาดวิญญาณาหารและมโนสัญเจตนาหารแห่งสัตว์ไปด้วย  เมื่อนั้น ภพจะถึงความล่มสลาย ค่อยๆดับไปเอง เพราะขาดอาหารเครื่องหล่อเลี้ยง