คุณหมอทำอะไรลงไปเนี่ย รู้ตัวรึเปล่า

 

ตอนที่แล้วได้เล่าถึง แก๊งคุณปู่ ผู้สูงอายุสุขภาพจิตดีไปแล้ว ก็อดไม่ได้ มีเรื่องราวของแก๊งคุณปู่ สามเกลอมาเล่าสู่กันฟังต่อค่ะ  ในวันเดียวกันนั่นแหล่ะ คุณปู่อารมณ์ดีทั้งสามนั่งดื่มเบียร์และพูดคุยกันสนุกสนาน ในบรรดาสามคนนี้ ลุงผอมจะตัวเล็กสุด ผอมเล็กและดูขี้โรค  แต่อ่าฮ้า อย่าไปประมาทแกเชียว เพราะลุงแกคนเดียวควงเครื่องตัดหญ้าตัดหญ้าให้คุณลุงนครเกือบครึ่งสวน   

   และลุงผอมนี่แหละ ก็มีวีรกรรมจี้ ๆ ว่าแกหนีตามเพื่อน ๆ สองคนมาเที่ยว เพราะลูกหลานจะห่วงมากไม่อยากให้ไปไหน ในขณะที่เพื่อน ๆ สองคนจะค่อนข้างอิสระ  ลูกคุณลุงผอมก็จะโทรมาตาม โทรมาต่อว่าพ่ออยู่เนือง ๆ ลุงผอมแกรับโทรศัพท์ลูก ๆ แล้วก็ทำหน้าแห้ง ๆ บอกลูก ๆ โทรมาเฉ่ง แต่เพื่อน สองคนก็เย้าแหย่ลุงผอมว่าเป็น “พ่อแหง่ ติดลูก” แก่แล้วก็ทำตัวแก่  แล้วหาความสำราญซะมั่ง

เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ เหมือนโลกมันกลับข้าง  ยายกาแฟมองคุณปู่สามคน สามเกลอหัวแข็งกับเนื้อเรื่องที่คุยกัน นึกถึงกลุ่มวัยรุ่นสามคน กำลังถกเรื่องพาเพื่อนหนีเที่ยว แล้วผู้ปกครองจับได้ ยังไงยังงั้น  แต่นี่เป็นอายุที่ สุดขั้วเลย

 แก๊งคุณปู่เย้าแหย่ สลับกับการเล่าเรื่องในอดีต กันไม่หยุด และเรื่องก็มาลงในเรื่อง สุขภาพกับพฤติกรรมการดื่มของทั้งสามคนนั่นแหล่ะ มีช่วงหนึ่งคุณลุงนครหันมาถาม ยายกาแฟ 

“หมอกุ้ง คนที่เคยเป็นอัมพฤกษ์มาก่อน  จะดื่มเหล้าได้ไหม” ยายกาแฟ ฟังคำถามแล้วไม่ธรรมดาแน่ แก๊งคุณปู่มาไม้ไหน ละเนี่ยะ  แต่ไม่ว่าจะมาไม้ไหน วิญญาณพยาบาล ก็ไม่ปล่อย ให้โอกาสหลุดลอยไป

“ยังไง นะคุณลุง”  (ต้องเรียกคุณลุง  เรียกคุณปู่เดี๋ยวงอน)

“คือ เจ้าผอมไง (หมายถึงเพื่อนคุณปู่ คนที่ตัวผอมบาง ท่าทางดูสูงวัย กว่าคนอื่น) เจ้านี่มันเคยเป็นอัมพฤกษ์มาก่อน  ตอนนี้มันหายแล้ว พวกเราอยากรู้ มันจะกลับเป็นอีกได้ไหม”

“แล้วคุณลุงเข้าใจกันว่ายังไง” 

“ก็มันเคยเป็นแล้ว ก็หายแล้วไง  แต่ก็ยังห่วง ๆ มัน ด่ามันอยู่เนี่ย  ว่าไม่ให้กิน ไม่ให้กินแล้วไม่ยอมฟัง”   เริ่มมีการ ต่อว่าประชดประชัน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> “ผมก็ หายแล้วไง  เออแล้วไงละหมอกุ้ง ผมจะอันตรายไหมเนี่ย” เถียงเสียงอ่อน ลง</p><p>“ผมว่ามัน มันก็ไม่ฟังนะ  ดูมันซิ แก่ก็แก่กว่าเพื่อน  หง่อมเชียว เตือนก็ไม่ฟัง”และอีก หลาย ๆ ประโยค  ที่ฟังแล้ว คุณปู่ผอม แกคงไม่อยากเลิก  แต่เพื่อน ๆ ที่มาถามยายกาแฟ คงต้องการหยอกเย้าเพื่อนมากกว่า    งิงิ  รู้แล้ว จะบอกคุณปู่ เหล่านี้ยังไง </p><p> “คุณลุง  ก็อย่าไปว่าเพื่อนเค้าขนาดนั้นสิ  คนที่เค้ามีโรคอย่างนี้อู่กับตัว มันก็เครียดพอตัวอยู่แล้วนะ “</p><p>“ใช่ ๆ หมอ ไอ้พวกนี้นะ ซ้ำเติมกันอยู่เรื่อย”</p><p>“ห่วงเพื่อน  ก็ต้องเตือนกันอย่างนิ่มนวล ขึ้นอีกนิด อย่างพ่อหนูนะ  ก็มีโรคประจำตัวเหมือนกัน  อย่างงี้แหล่ะ ใหม่ ๆ ไอ้เราก็หวังดี สอนอยู่นั่น บ่นอยู่นั่นปากเปียกปากแฉะ ทะเลาะกันประจำ  งอนเป็นประจำ”</p><p>“ก็เค้าใจ ว่าเค้าเครียด  เพราะมันต้องปรับตัว  มันเป็นการปรับตัวทิ่ยิ่งใหญ่ ในชีวิตเขาน่ะนะ  คนไม่เป็นไม่รู้หรอก”   </p><p>“ใช่ ๆ ผมนี่เครียด จะตายจะมาห้ามกินนั่น กินนี่ อยู่กับลูก ลูกก็บ่น หนีมากับมันไม่วายโดนบ่นอีก”</p><p>“ถ้าไม่ใช่ คนที่เรารัก เราห่วงเราก็ไม่มานั่งอดทน ปากเปียก ปากแฉะ แหล่ะจริงไหม”ย้อนถามลุงผอมมั่ง</p><p>“ใช่ไง  ไอ้ผมก็ห่วงกันไง ถึงได้มาบ่น อยู่เนี่ย” ลุงอ้วนพูด </p><p>“ใช่ ๆ พูดมาก ๆก็งอน ก็หาว่าเราบ่น “ ลุงนครสนับสนุน  ลุงผอม ค้อนเพื่อนควับ ๆ</p><p>“ที่ เพื่อน ๆ เค้าห่วงก็มีเหตุผลนะ  ใช่ไหมคะลุงผอม” ลุงผอมกำลังรู้สึก ว่าถูกเข้าข้าง จู่ ๆ ก็ ถูกถามปั๊บ ก็อ้อม ๆ แอ้ม ๆ </p><p>“ ก็ใช่อยู่ ...” ยายกาแฟไม่ปล่อยโอกาสทอง</p><p>“โรคที่คุณลุงเคยเป็น  ตอนนี้อาจดูเหมือนว่าดีขึ้น แต่มันไม่ได้หายไปไหนหรอก” คุณปู่ทั้งสามนิ่งฟังอย่างตั้งใจ </p><p>“การที่คุณลุงเป็นโรคนี้  จริง ๆ แล้วแสดงว่าคุณลุงมีปัญหาเรื่องโรคระบบหลอดเลือด แต่ก็โชคดี ที่หายได้ขนาดนี้ หนูดูไม่ออกเลย” แล้วก็ร่ายยาวต่อ พูดให้คุณลุงให้เห็นภาพ ของคนที่มีปัญหาระบบโรคหลอดเลือด กับผลของแอลกอฮอล์ที่มีต่อหลอดเลือด และต่อร่างกายของเขา เปรียบเทียบกับสายยางกรอบเก่า ๆ กับน้ำที่พุ่งแรง ๆ ว่าโอกาสจะกลับเป็นซ้ำมีมากขนาดไหน เล่าให้ง่ายไว้ แล้วให้บรรดาคุณปู่ จินตนาการเป็นภาพเอาเอง  </p><p>  ในระหว่างที่พูดไป  ก็สังเกตว่าลุงผอมแทบไม่แตะเบียร์ที่อยู่ตรงหน้าเลย ..จนเพื่อนเอาน้ำอุ่นมาให้  คุณลุงก็เสไปจิบน้ำอุ่นแทน  ผู้เขียนเองก็นึกสงสารคุณลุง </p><p>“คุณลุง หนูไม่ได้ตั้งใจจะบอกให้คุณลุงเลิกดื่มโดยเด็ดขาดนะ มันทำร้ายจิตใจเกินไป การดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เนี่ย  มีระดับการดื่มที่ปลอดภัยนะ”  อย่างเช่น  คุณลุงควรดื่มได้ครั้งละไม่เกินเท่าไหร่ ๆ ซึ่งเพื่อน ๆ เค้าก็ซักถามกันอย่างสนอกสนใจ เรื่องการดื่มในระดับที่ไม่เป็นอันตราย (ลุงผอมก็ยังไม่ยอมแตะเบียร์  ตรงหน้า)  วันนี้ยายกาแฟขอตัวกลับในเวลาไม่ดึกนัก  และปล่อยให้แก๊งคุณปู่ นั่งสังสรรค์เฮฮากันต่อ     </p><p>       <div style="text-align: center"></div></p><p> สามวันต่อมา เจอแก๊งคุณปู่ที่เดิม ลุงอ้วน ต่อว่าเสียงสูง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>“คุณหมอ  ทำอะไรลงไปเนี่ย  รู้ตัวรึเปล่า”</p><p>“อะไรหรอคะ  คุณลุง  หนูทำอะไร”</p><p>“คุณดูเพื่อน ผมสิ  ตั้งแต่วันนั้นนะ  ไม่ยอมแตะเหล้าเลย  ชวนยังไงก็ไม่กิน  หมดสนุกเลยผม ดูซิอุตส่าห์พาหนีออกบ้านกะจะพากันมาปล่อยแก่ ดันพามันมาเลิกเหล้าซะงั้น”  และเสียงต่อว่า  บลา  ๆ บลา ๆ ฟังแทบไม่ทัน  ลุงผอมก็อมยิ้ม ไม่เถียงยิ้ม หึ ๆๆ</p><p>กลายเป็นว่า  พอลุงผอมไม่ยอมดื่ม  คนที่เดือดร้อนเป็นเพื่อน ๆ ซะงั้น เพราะหมดสนุก  โอ๊ย  .. กรรม  ไม่รู้กรรมของใคร ...  ยายกาแฟก็ได้แต่หัวเราะ เอิ้ก ๆๆๆ  กับมุข  พล นิกร กิมหงวน ของคุณปู่ สามคนต่อไป   </p><p>เห็นมะ  ทำดีได้ดี มีที่ไหน     </p><p>ทะแลม  ทะแลม  ทะแลม</p>