วิกฤตในเด็กไทย
จากผลการศึกษาโครงการวิจัยพัฒนาการแบบองค์รวมของเด็กไทย : ปัจจัยคัดสรรด้านครอบครัวและการอบรมเลี้ยงดู ของ พ.ญ.ลัดดา เหมาะสุวรรณ และคณะ ในปี พ.ศ. 2544 จากกลุ่มตัวอย่าง 9,488 คน เป็นเด็กอายุ 1 – 18 ปี พบว่า
- การอบรมเลี้ยงดูของพ่อแม่หรือผู้เลี้ยงดูจะเน้นด้านร่างกายเป็นหลัก แต่การส่งเสริมพัฒนาการด้านสติปัญญามีน้อย
- พ่อแม่น้อยรายที่เล่านิทานหรือร้องเพลงให้ลูกฟัง ส่วนใหญ่เปิดโทรทัศน์ให้เด็กดู
- การส่งเสริมการอ่านมีน้อย
- พ่อแม่หรือผู้เลี้ยงดูยกเรื่องการเรียนรู้ให้ขึ้นอยู่กับครูและโรงเรียน- ระดับเชาวน์ปัญญาเฉลี่ยใน เด็กอายุ 6 – 12 ปี เท่ากับ 91.2
เด็กอายุ 13 – 18 ปี เท่ากับ 89.9 ซึ่งเป็นระดับเชาวน์ปัญญาที่ค่อนมาทางต่ำ (ระดับเชาวน์ปัญญาในเกณฑ์ปกติอยู่ในช่วง 90 - 110) และพบว่าระดับเชาวน์ปัญญาลดลงในช่วงวัยเรียนและวัยรุ่น
- พัฒนาการด้านจิตใจ อารมณ์และสังคมของเด็กอายุ 10-18 ปี พบว่า มีความคิดสร้างสรรค์ การควบคุมอารมณ์ การคิดวิเคราะห์ วิจารณ์ การตระหนักรู้ในตน และการแก้ปัญหาน้อย ซึ่งอาจมีผลต่อการปรับตัวและความสำเร็จของบุคคลในอนาคต
แล้วเราจะทำอะไรได้บ้าง
