ถึงคนของหัวใจ
คุณครับวันนี้ผมคิดถึงคุณมากยิ่งกว่าทุกวันยิ่งยามที่ล่องน้ำโขงด้วยเรือลำน้อยผ่านกระแสธารเชี่ยวกรากแห่ง "แก้งใหย่"
คณะของผมวันนี้มีสี่ชีวิตผมเองอ้ายคำพันรัฐกรลาวน้องชายเจ้าของรถเช่าที่ตามมาเป็นผู้ช่วยด้วยความเป็นห่วงที่เห็นผมกินยามากกว่ากินข้าวและอ้ายสีเจ้าของเรือเป้าหมายของพวกเราอยู่ที่บ้านตาลานผ่านแก่งใหญ่ไปบ้านห้วยซุยเมืองและแขวงไชยะบูลี<p>เราล่องเรือกันตั้งแต่เช้าหมอกยังคงเคล้าคลอทิวเขาเราชมแก่งหินเกลียวคลื่นหาดทรายและป่าไม้สองฟากฝั่งน้ำโขงที่กำลังเปลี่ยนสีมีสีแสดสีแดงของไม้เต็งรังสีเหลืองของกอไผ่ แซมด้วยสีม่วงเหงาๆของดอกเครือออน</p><p>ถ้าคุณยังคงเก็บวันคืนแห่งความทรงจำที่เราเคยไปชมป่าเปลี่ยนสีบนเส้นทางสะเมิงได้นั่นแหละครับวันนี้ผมได้ชมป่าเปลี่ยนสีอีกครั้งต่างกันแต่วันนี้เป็นป่าริมน้ำโขงแต่ผมยังมีคุณเคียงข้างไปในหัวใจ</p>อ้ายสีวาดเรือเข้าฝั่งตรวจสอบกำลังเครื่องกำชับให้คณะเราตรวจสอบสัมภาระให้รัดกุมพูดแซวให้เรารัดสายเสื้อชูชีพให้เรียบร้อยแล้วก็เร่งเครื่องเต็มกำลังส่งเสียงก้องคุ้งน้ำ<p>พลันผมก็เห็นแก่งใหญ่อยู่เบื้องหน้า "กระแสน้ำหมุนวนอย่างบ้าคลั่งระลอกเกลียวคลื่นฟุ้งกระจายบัดเดี๋ยวเห็นก้อนหินอยู่เบื้องซ้ายบัดเดี๋ยวเห็นทางเบื้องขวาเรือของเราโยนตัวแล้วกระแทกลงบนเกลียวคลื่นอย่างต่อเนื่องรุนแรง" ผมฝืนตัวเกร็งมือจับกราบเรือแน่น</p><p>ท่ามกลางความคุ้มคลั่งเชี่ยวกรากของสายน้ำเสียงกึกก้องของเครื่องยนต์เรือ "ผมกลับพบความสงบนิ่งในจิตรู้สึกปล่อยวางปลอดโปร่งเจือด้วยความปิติ" "และวูบหนึ่งผมก็คิดถึงคุณคิดถึงเป็นบทเพลงนี้ครับ"</p><p align="center">หากไม่มีพรุ่งนี้</p>แอมเสาวลักษณ์ลีละบุตร<p>อาจจะมีซักครั้ง...นั่งมองฟ้า...แล้วนึกถึงวันเวลาที่เราปล่อยไป</p>
เหลือบมองคนข้างตัว</font>...ทำไมเกิดใจหาย<p>พึ่งฉุกใจ...คิดทบทวน</p>
หากว่าชีวิต</font>...พลิกไปเจออะไร....หรือเคราะห์ร้ายมาทำให้สูญเสียกัน<p>สิ่งที่เคยคุ้น...เหมือนไม่เคยสำคัญ...ขาดหายไปพลันจะทำอย่างไร</p>
สิ่งที่เราลึกซึ้งอยู่ในใจ</font>....ชีวิตมันดูวุ่นวายจนลืมบอกกัน<p>กี่ทีที่เลอะเลือน...ทำลายจิตใจกันจนนึกหวั่น</p>....เพิ่งนึกกลัว <p>หากว่าวันนี้...เหลือเพียงวันสุดท้าย...รักแค่ไหนได้ทันบอกเธอหรือยัง</p>
หากว่าพรุ่งนี้</font>...สายเกินไปทุกอย่าง...เรารักเราดีต่อกันพอไหม<p>เพิ่งได้ซึ้งถึงความผูกพัน...ว่าส่วนลึกรักกันแค่ไหน</p>
เวลาผ่านไป...กลับลืมว่าสำคัญ
</font>ต่อไปนี้ไม่ว่าอย่างไร....จะทำให้มันดีกว่านั้น<p>ดีกว่าจากกัน...และเสียใจจนตาย</p><p>ผมคิดถึงคุณเป็นบทเพลงนี้จริงๆครับ</p>
ขอให้ผมได้คิดถึงคุณนะครับ
</font>
สวัสดีครับคุณเป ลี่ ยน
น่าสงสารเธอผู้เป็นคนของหัวใจของคุณ...เมื่อไหร่หนอคุณจะบอกเธอเสียที...คุณให้เธอไปกับคุณทุกแห่งหน...แต่คราวนี้เธอหวาดเสียวเป็นที่สุด...คุณเล่นอะไรไม่รู้กับแก่งและวังน้ำวน...ดีที่มีพรุ่งนี้...เฮ้อ...รอดตัวไป
ขอบคุณสำหรับป่าเปลี่ยนสีครับ
สวัสดีครับคุณ paleeyon
โชคดีครับที่ปลอดภัย จากเหตุการณ์ระทึกใจ และหวาดเสียวแบบนี้ แถมยังมีอีกห้วงหนึ่งของความคิดถึง
ว้าวๆ อ้ายเปลี่ยนเฮา…หวีท(sweet) และหวีด (หวาดเสียว)
ฮ่า ฮ่า ขำน้องหนิงแซวคุณเปลี่ยนได้ตรงใจ
ป้าแดง ขออมยิ้ม อย่างเดียว เด้อจ้า
ฝากเพลงมีแต่คิดถึงให้ค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ...
สวัสดีทุกท่านครับ
ขอบคุณทุกท่าน ที่แวะมาเยือน มาแซวบันทึกนี้ครับ
"ในยามที่ตื่นตระหนก ได้ช่วยเปลื้องพันธ กรอบ และเมฆหมอกที่ห่อหุ้มหัวใจ ให้นึกถึงคนที่ห่วงใยครับ
หากแต่เมื่อผ่านพ้นแก่ง ผู้เดินทางก็คงต้องรอไว้ สำหรับพรุ่งนี้อีกต่อไปครับ"
แก่งใหญ่มีชื่อเสียงเป็นที่น่าเกรงขามมาช้านานครับ ก่อนท่จะผ่านแก่งนี้ คนขับเรือได้จอดเรือถามผมอยู่ว่า จะขึ้นจากเรือเดินเลาะริมน้ำหรือไม่ ผมกลับเลือกที่จะลอง แต่ก็ต้องขอบคุณแก่งใหญ่ครับ
เมื่อ ศ. 01 ส.ค. 2551 @ 10:37
หลานสาวโพสต์เพลงของแอมม่วนเศร้าเหงาหงอยดีแต้
ขอเพลง หากไม่มีพรุ่งนี้ ไปประกอบบันทึกของอาตวยครับ
อาเปลี่ยนเจ้า.. แวบๆ ไปหาโค้ดเพลงที่อาเปลี่ยนต้องการไม่มีเลย ^^
<คลิกฟังเพลงหากไม่มีพรุ่งนี้..ที่นี่> เสียดายจังไม่มีโค้ดเพลง ^^ เนอะ