สวัสดีทุกท่านครับ

ขอบคุณทุกท่าน ที่แวะมาเยือน มาแซวบันทึกนี้ครับ

"ในยามที่ตื่นตระหนก ได้ช่วยเปลื้องพันธ กรอบ และเมฆหมอกที่ห่อหุ้มหัวใจ ให้นึกถึงคนที่ห่วงใยครับ

หากแต่เมื่อผ่านพ้นแก่ง ผู้เดินทางก็คงต้องรอไว้ สำหรับพรุ่งนี้อีกต่อไปครับ"

แก่งใหญ่มีชื่อเสียงเป็นที่น่าเกรงขามมาช้านานครับ ก่อนท่จะผ่านแก่งนี้ คนขับเรือได้จอดเรือถามผมอยู่ว่า จะขึ้นจากเรือเดินเลาะริมน้ำหรือไม่ ผมกลับเลือกที่จะลอง แต่ก็ต้องขอบคุณแก่งใหญ่ครับ