คนไข้จิตเวชดูเหมือนคนไข้สิ้นหวัง แต่ความสิ้นหวังนั้นเป็นความสิ้นหวังของคนไข้ หรือ ของผู้ดูแลกันแ่น่

ผมมีประสบการณ์ในการดูแลผุ้ป่วยจิตเภทมาหลายปี  เห็นภาพการรักษาซ้ำๆ  วิธีการดูแลเดิมๆ  คนไข้รายเดิมก็เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาล จนกลายเป็นความชาชิน

คนไข้จิตเภทคงรักษาไม่หาย  ถึงรักษาหายก็ต้องกลับมาโรงพยาบาลอีก  การดูแลใดๆ ก็เหมือนไม่ได้ช่วยคนไข้มากนัก   การสนทนาเพือการบำบัดก็ทำไปแบบไม่มีทิศทางหรือแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปวันๆ  การทำกลุ่มก็เหมือนเป็นการฆ่าเวลา  แล้วเราก็พร่ำสอนคนไข้ว่าต้องกินยา ไม่งั้นจะมีอาการอีก

แล้ว  ความน่าท้าทายของการดูแลผู้ป่วยจิตเภท อยู่ที่ตรงไหน

จนกระทั้งผมมีโอกาสได้ศึกษาต่อ  จึงได้รู้จักกับแนวคิด recovery model แล้วก็ทำการศึกษาเพิ่มเติม แล้วก็พบว่า

ที่ผ่านมา  กรอบแนวคิดการทำงานของเรายังไม่ชัดเจนพอต่างหากทำให้เรา มีมุมมองที่แคบในการดูแลผู้ปวยประเภทนี้

ยิ่งศึกษายิ่งพบว่า   มีเรืองราวอีกมากมายที่รอคำตอบ และรอการพัฒนาในระบบการดูแลผู้ปว่ยจิตเภท

นั้นเป็นจุดเริ่มในงานวิจัยของผม