สวัสดีครับ

มีเรื่องเล่าที่น่าสนใจมาแบ่งปันครับ

3 วันก่อนตรวจคนไข้ท่านหนึ่งเป็นผู้ป่วย  ระยะสุดท้ายมะเร็งตับ

     มาด้วยอาการอ่อนเพลีย  ทานได้น้อย  ดูแล้วเหมือนจะทานอะไรไม่ได้มาหลายวัน ท้องก็มีน้ำมาก  ทำให้อืดแน่นท้อง  และมีปัญหาเรื่องปวดร่วมด้วย....

   ก็รับไว้รักษาตัวและดูแลตามอาการ  ตอนนี้ก็อาการคงที่  รู้สึกตัวดี

  ดูแนวโน้มแล้วเป็น End life period ....

 

     ได้คุยกับญาติซึ่งเป็นลูกสาวคนเล็ก  ซึ่งก็เป็น  จนท  ของเราพอดี

    เนื้อหาที่คุยคือ

            - prognosis

            - treatment

            - end life care  ที่พอจะได้แนวทางจากหนังสือการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ของกระทรวง(ปี48)  และค้นเนท

 

       แต่เรื่องราวที่ทำให้รู้สึกเกิดปีติ  ดีใจ  ชื่นนใจกับสิ่งที่ได้รับรู้  เรียนรู้คือ  เรื่องราวของความดีงามของลูกๆ

          ความดีงามขอลูกๆที่มีต่อผู้เป็นพ่อ..

        ที่เกิดขึ้นด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์  ด้วยความรัก  ความผูกพันธ์

        แม้ว่าผู้เป็นพ่อจะจากไป..นาน แสนนาน..ถึง 17 ปี..คือไปมีครอบครัวใหม่ที่ต่างจังหวัด

          ลูกสาวของผู้ป่วยเล่าให้ฟังว่า  ผู้ป่วยซึ่งเป็นพ่อ  ป่วยด้วยโรคตับเรื้อรังนานหลายปี  และเป็นมากปีนี้    ถึงขั้นที่เดินไม่ได้  มีคนโทรมาติดต่อ  แจ้งข่าวว่าพ่อไม่สบายมาก..

        ลูกสาวท่านนี้ก็ได้พาพี่สาวอีกสองท่านเดินทางไปต่างจังหวัดนั้น  เพื่อไปเยี่ยมคุณพ่อ..

          ครั้งแรกที่ไปพบ  เห็นว่าคุณพ่อถูกปล่อยละทิ้งให้นอนที่ใต้ถุนบ้านเพียงลำพัง..ขาดการดูแลใส่ใจที่ดี..

         ทุกคนจึงตัดสินใจที่จะพาคุณพ่อกลับบ้าน  เพื่อมาดูแลกันเอง..

 Imgp8006

 

 หลายวันที่ผมสัมผัสกับผู้ป่วยและญาติๆ  โดยเฉพาะลูกๆ  ทุกๆคน  มีความรัก  ความห่วงใยในตัวพ่อมาก  ดูอบอุ่น  ทุกคนแบ่งเวลา  แบ่งเวรกันมาเฝ้าคุณพ่อ...ด้วยสีหน้าและแววตาที่เปี่ยมด้วยความรัก  ความอบอุ่น...

       เรื่องราวที่พานพบ  ระหว่างการทำงาน  ก็สามารถทำให้เกิดการเรียนรู้  และโน้มน้าวให้เกิดความรู้สึกที่ดีๆ  ...