วันนี้ขอนำบันทึกของคุณอุไร
เที่ยงอยู่ โรงเรียนบ้านวังทับยา
อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร
ที่กล่าวถึงความประทับใจที่มีต่อครูของเธอ...
...วันเวลาล่วงเลยมานานถึงสี่สิบปี
ความเคารพรักและความประทับใจที่มีต่อครูคนแรกของฉัน
มิเคยลบเลือนไปจากความทรงจำเลย
วันแรกของการเป็นนักเรียนใหม่
เต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัว
เพราะนั่นคือก้าวแรกของการใช้ชีวิตนอกบ้านที่ยังไม่คุ้นเคย
คุณพ่อพาฉันไปส่งถึงโรงเรียนตั้งแต่เช้า ฉันพบเพื่อนใหม่หลายคน
แต่ละคนต่างก็มีความรู้สึกตื่นเต้นไม่แพ้กัน
ฉันแอบชื่นชมในความเข้มแข็งของพวกเขา
ที่ไม่ต้องให้พ่อแม่อยู่ด้วยเหมือนฉัน
เมื่อคุณครูประจำชั้นประถมศึกษาปีที่ 1/6
มาถึง
ท่านกล่าวทักทายนักเรียนทุกคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
และแนะนำว่าท่านชื่อ คุณครูเกษร
กัณหสุวรรณ
จะเป็นคุณครูผู้สอนและดูแลเอาใจใส่นักเรียนทุกคนเป็นอย่างดีตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป
ฉันยังจดจำได้เสมอว่าวันนั้นคุณครูสวมกระโปรงสีกรมท่า
เสื้อแขนขาวสีขาว คาดเข็มขัดสีดำ
มัดผมยาวไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย
วันแรกของการเรียน คุณครูสอนให้ร้องเพลง..”คุณพ่อไปทำงาน
คุณแม่อยู่บ้าน ฉันมาโรงเรียน เย็น ๆ กลับไป ท่านต้องดีใจ
เพราะเราได้อ่านได้เขียน”
ฉันเริ่มรู้สึกสนุกและคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตภายในรั้วโรงเรียนมากขึ้น
คงเป็นเพราะคุณครูท่านใจดี มีวิธีการสอนที่สนุก ไม่น่าเบื่อ
มีสื่อการสอนแปลก ๆ และที่สำคัญลายมือของคุณครูสวยมาก
คุณครูไม่เคยทิ้งห้องเรียน เอาใจใส่นักเรียนทุกคนเท่าเทียมกัน
ฉันซึมซับความดีงามของคุณครูเกษรไว้ในจิตใจ จนบังเกิดเป็นความรัก
ความศรัทธา และเกิดแรงบันดาลใจ ใฝ่ฝันที่จะเป็นครู
ยี่สิบห้าปีของครูที่เต็มไปด้วยอุดมการณ์
ฉันมุ่งมั่น ทุ่มเท
เสียสละ อุทิศเวลา ฉันจึงมีความเชื่อมั่นอยู่เสมอว่า
“แบบอย่างที่ดี
มีค่ากว่าคำสอน”
เฉกเช่นแบบอย่างความเป็นครูที่ดีของคุณครูเกษร
กัณหสุวรรณ
ที่ฉันพร้อมจะประกาศให้สังคมโลกได้รับรู้ว่า วันนี้ของฉันมาจาก
“แบบอย่างของครูดี...
ที่ไม่มีวันลืม” เพราะ
..
ครูคือพระผู้สร้าง
ส่องสว่างทางปัญญา
น้อมนำธรรมจรรยา ให้วิชาความรู้มี
สอนสั่งดั่งตั้งใจ หวังศิษย์ได้เป็นคนดี
แบบอย่างของครูนี้
ช่างมีค่ากว่าสิ่งใด
“แบบอย่างของครูดี .. ที่ไม่มีวันลืม”
ลายมือของคุณครูสวยมาก คุณครูไม่เคยทิ้งห้องเรียน เอาใจใส่นักเรียนทุกคนเท่าเทียมกัน
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
somtawin · 8 ม.ค. 2551
rung · 8 ม.ค. 2551
กิจกรรมบำบัดจิตสังคม · 8 ม.ค. 2551
เพื่อนร่วมทาง · 8 ม.ค. 2551
ขอบคุณค่ะ สำหรับบันทึกที่ให้ข้อคิดดีดี ดิฉันก็ภาคภูมิใจในวิชาชีพครูของตนเช่นกันค่ะ และรำลึกถึงพระคุณของครูอาจารย์ทุกท่านที่ได้ประสิทธิ์ประสาทความรู้ ความเป็นคน จนทำให้เรามีวันนี้ และจะรักษาเกี่ยรติและศักดิ์ศรีของการเป็นครูที่ดีตลอดไปค่ะ
จริงๆแล้ว แอบเข้ามาอ่านความลับ 5 อย่างของดร. ค่ะ ข้อสุดท้ายนี่ยินดีจะเรียกด้วยความเคารพค่ะ
อ่านประวัติและผลงานของคุณครูพคพรแล้ว ขอยืนยันและชื่นชมว่าเป็นครูเก่งและมีผลงานในการพัฒนาการเรียนการสอนมากมายครับ..
ขอบคุณท่านอาจารย์ธเนศ เป็นอย่างสูง ที่กรุณานำข้อเขียนของข้าพเจ้าเผยแพร่ค่ะอยากเรียนว่าทุกถ้อยคำเขียนจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน และพยายามเขียนด้วยตัวบรรจงเลยค่ะ
ขอชื่นชมอาจารย์ครับ
ขอบคุณค่ะ....อาจารย์คะดิฉันขอเรียนว่าดิฉันชอบอ่านบทความที่อาจารย์เขียน
โดยเฉพาะในวารสารวิทยาจารย์ เป็นสมาชิกมา 4 ปี แล้ว (แม้บางฉบับไม่ได้รับ :
หาสาเหตุไม่ได้ค่ะ)อาจารย์มีแง่คิดมุมมองที่เป็นประโยชน์ ดิฉันอยากให้ครูไทยทุกคนได้อ่าน เพราะวงการศึกษาบ้านเราขณะนี้ ถึงจุดวิกฤตจริงๆค่ะ คุณภาพการศึกษาตกต่ำมาก ดิฉันเป็นครูที่ จ.พิจิตร (บ้านเกิดอยู่ กทม.) มา26 ปี พยายามทุกวิถี
ทางที่จะพัฒนาการศึกษาใน จ.พิจิตร ทุกๆด้าน แต่กลับถูกมองว่าประหลาด และไม่เหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขา เช่น มาถึงโรงเรียน ระหว่างเวลา 05.30 - 06.00 น. มาเตรียมการสอนและทำงานที่ได้รับมอบหมายอื่นๆ เช่น งานพัสดุ งานบริหารทั่วไป ดูแลเพื่อนครูที่มาปรึกษาเกี่ยวกับการพัฒนานวัตกรรมและผลงานทางวิชาการ
ทำหน้าที่ภารโรง เช่น เปิด - ปิดไฟ กวาด ถู โรงเรียน ล้างห้องน้ำ ฯลฯ เพราะที่โรงเรียนไม่มีภารโรง (ซึ่งดิฉันไม่เคยรังเกียจภาระงานเหล่านี้เลย ทำอย่างมีความสุขค่ะ) แต่บางเวลารู้สึกถดถอย ไม่อยากเรียนอาจารย์เลยว่าเพราะอะไร แต่อยากได้กำลังใจและแง่คิดในการต่อสู้จากผู้ทรงคุณวุฒิและผู้ที่มีประสบการณ์สูงส่งอย่างท่านอาจารย์ธเนศ ค่ะ.
ขอบคุณอาจารย์มากที่ให้กำลังใจ ผมคิดว่าอาจารย์ต่างหากที่น่าชื่นชมมากกว่า เรื่องจิตวิญญาณของความเป็นครูเป็นเรื่องของจิตสำนึกที่จับต้องและประเมินได้ยาก การประเมินผลงานวิชาการที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไม่อาจเข้าถึงแก่นแท้ได้หรอก
เมื่อนักเรียนจบออกไปเขาจะเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าใครๆ การประเมินถ้าประเมินจากเด็กจะได้ข้อมูลที่บริสุทธิ์ที่สุดครับ
อยากให้อ่านเรื่อง "การเรียนรู้สู่วิถีชีวิตพอพียงที่โรงเรียนบ้านห้วยฟอง" ที่ผมเพิ่งไปเยี่ยมและเขียนเมื่อเร็วๆนี้ครับ