ทุกสังคมย่อมมีเพื่อนร่วมงาน ร่วมทาง ร่วมชีวิต

เรื่องเล่าว่า.... มีคน 2 คนเป็นเพื่อนซี้กัน..
ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทรายด้วยกัน...
ระหว่างทาง...
เกิดโต้เถียงขัดแย้งไม่เข้าใจกัน
เพื่อนคนหนึ่ง...พลั้งลงมือ...ตบหน้าอีกฝ่าย
คนถูกทำร้าย...เจ็บปวด...แต่ไม่เอ่ยวาจา...
กลับเขียนลงบนผืนทรายว่า'วันนี้...ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า'
พวกเขายังคงเดินทางต่อ...กระทั่งถึงแหล่งน้ำ
พวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ...ชำระกาย...พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ...
เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ...เข้าช่วยชีวิต
คนรอดตาย...ยังคงไม่เอ่ยวาจา...กลับสลักลงไปบนหินใหญ่...
'วันนี้...เพื่อนรักช่วยชีวิตฉันไว้'
อีกคนไม่เข้าใจ...
ถามว่า...'เมื่อถูกฉันตบหน้า...เธอเขียนลงทราย...แล้วทำไมเมื่อครู่...ต้องสลักบนหิน'
อีกคนยิ้มพราย...กล่าวตอบ 'เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย...เราควรเขียนมันไว้บนทราย
ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย...จะทำหน้าที่พัดผ่าน...ลบล้างไม่เหลือ
แต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย...บังเกิดเราควรสลักไว้บนก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ...
ซึ่งจะไม่มีสายลมแรงเพียงใด...ลบล้างทำลาย....'

ขอบคุณ..ที่อ่านนะ

และถึงวันนี้ ถ้าเกิดพลาดตรงไหนทำให้ไม่สบายใจก็ต้องฝากขอโทษมาด้วย
และคงจะให้อภัยเพื่อนคนนี้นะ
คิดถึงเพื่อนทุกคนเลยนะ
ใครมีเพื่อนก็ส่งให้เพื่อนๆนะ