ริมถนนมีฝรั่งหลายคนท่องเที่ยวเป็นถนนอินเตอร์ไปแล้ว...

ยามสายวันเสาร์ที่ 29 ธันวาคม 2550 เรามวลญาติมาคุยกันว่าจะไปทานอาหารที่ไหนในเมืองอ่าวบ้านดอนหรือไม่ 

 ผมเสนอให้ไปพังงา เพื่อไปดูร่องรอยสึนามิที่เกิดขึ้นมาเมื่อ 3 ปีที่แล้ว  ทุกคนตอบตกลงแล้วเราเตรียมออกเดินทางจากเขื่อนเชี่ยวหลานมาปากทางที่ อ. ตาขุนประมาณ 12 กิโล  แล้วเลี้ยวขวาตรงไปถนนสายพังงา  ภูเก็ต 

สองฟากทางมีแต่สวนยางสวนปาร์ม และขุนเขาสูงชัน ริมถนนมีฝรั่งหลายคนท่องเที่ยวเป็นถนนอินเตอร์ไปแล้ว...

บางกลุ่มขี่มอเตอร์ไชค์มาจากภูเก็ต   พังงา  เพื่อมาเดินป่า  ดูเขาพักแถวเขาสกและบางส่วนมาพักที่เขื่อนเชี่ยวหลาน ที่สวยงามตามธรรมชาติ 

 เราผ่าน อ. ตะกั่วป่า  จ. พังงา  เข้าเขตบางสักไปดูสถานที่เกิดสึนามิแล้วเข้าไปเขตเขาหลักพักเที่ยงทานอาหารที่เชิงเขาสูงมองลงไปเห็นวิวงามของเขาหลักแห่งทะเลอันดามัน

%e0%b8%9b%e0%b8%b5%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b9%8812

เมื่อเดินเข้าไปเห็นชื่อร้านม่วนหลาย  ถามเขาว่าทำไมชื่อร้านอย่างนี้เขาบอกว่า กับตันร้านอาหารนี้เป็นคนอีสานนั้นเอง ฮา ๆ เอิก ๆ..

%e0%b8%9b%e0%b8%b5%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b9%8813

คู่ชีวิตยูมิและลูกชายคนเล็ก...

%e0%b8%9b%e0%b8%b5%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b9%8814

ตรงชายหาดเต็มไปด้วยฝรั่งอาบแดด  คึกคัก มีชีวิตชีวาอีกครั้งที่เขาหลัก  แต่ริมถนนที่ชายหาดหายไปแล้ว...

%e0%b8%9b%e0%b8%b5%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b9%8815

.เรารับลมชมวิวที่เขาหลักจนถึงบ่าย 3 โมงเย็นจึงกลับมานอนที่เขื่อนเชี่ยวหลานตามเดิม...