กาลครั้งนั้น  ..สมัยที่มนุษย์อาศัยอยู่ในถ้ำ วันไหนหิวก็ลากตะบองออกไปล่าสัตว์ หาอาหาร เก็บกินผลไม้  ส่วนเจ้าพวกชะลอหลังยาว ก็อาจจะนอนรอให้สัตว์ต่างๆหลงเข้ามาให้จับกิน

สมัยนั้นมนุษย์ไม่ห่วงเวลา ไม่มีนาฬิกา ไม่มี4แยก ไฟเขียว ไฟแดง ไม่มีกิ๊ก และไม่มีก๊อก ฯลฯ

ไม่มีการนัดหมาย ไม่มีปัจจัยที่1-2-3-4-5-100

และยังไม่มี G2K.

มนุษย์จึงอยู่เหมือนไม่มีอะไรเลย ยกเว้น..ตะบอง ครับ ตะบอง

เป็นเครื่องมือชนิดเดียวที่ประสิทธิภาพสูงมาก ฟาดสัตว์หัวแบะมานักต่อนักแล้ว

ไม่ต้องซื้อหาอาวุธ ไม่ต้องแต่งตัว ไม่ต้องใช้บัตรประชาชน และไม่ต้องไปเลือกตั้ง ไม่ต้องฟังเสียงพวกรักประชาธิปไตยจนน้ำลายบูด

เพราะแกมีแต่ถ้ำกับตะบอง

แต่ที่จริงแล้ว  มนุษย์ถ้ำมีเวลา เป็นตัวของตัวเองมาก

ดำเนินชีวิตแบบพึ่งตนเอง อยู่อย่างไม่รู้จักคำว่าพอเพียง รัก โลภ โกรธหลง อาจจะมีบ้าง ไม่งั้นจะมีทายาทตัวกะเปี๊ยกมาลากตะบองตีกันในภายหลังรึครับ

กาลครั้งนี้  มนุษย์มีพร้อมทุกอย่าง  มีเครื่องมือ ปัจจัยที่จะอำนวยความสะดวก

แต่สิ่งที่มนุษย์ขาดแคลนอย่างยิ่งก็คือ เวลา เวลา..ขาดอิสระมากขึ้นๆ 

เวลาหายไปไหน  มนุษย์กระทำอะไรกับเวลา

มีความสงบสุข เป็นปกติสุข สบายใจกว่าตอนลากตะบองจริงรึเปล่า 

เราจะมาติดตามดูกันต่อไป จากการเดินทางของกลุ่ม2แคว ที่กำลังลากตะบอง เอ๊ย!  กำลังเดินทางมาร่วมงาน..วันดวลสะเดา ที่บุรีรัมย์

 ...................................................................................

สุธี พูดว่า:ราณีโทรมาแล้ว  บอกว่าครูสุจะรับราณี ตีสี่ครึ่งแล้วมารับผม  อิอิ

Ranee พูดว่า:พ่อตื่นนานหรือ

suthinun พูดว่า:ตื่นตี4ครึ่ง 

Ranee พูดว่า:ราณีตื่นตี 3 ครึ่ง มานั่งรอดีกว่าเนาะ 

สุธี พูดว่า:มาแล้วๆๆ   หวัดดีครับ เย็นๆ เจอกันนะครับ