ฉันคือประชาชน

สวัสดีครับทุกท่าน

        ขอเปิดบล็อกใหม่ เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกเพียงส่วนหนึ่งในนามคำว่าประชาชน และแลกเปลี่ยนความเป็นประชาชนไทย ว่าเป็นอย่างไรกันบ้างครับ ประชาชนคนไทยที่ผมจะเน้นคือ คนที่เคยมีคนกล่าวเรียกว่า รากหญ้า ทั้งๆที่รู้ว่าหากหญ้าไม่มีรากนั้นจะเป็นหญ้าหรือเรียกว่าหญ้าได้อย่างไร หรือจะเป็นหญ้าที่สมบูรณ์ได้อย่างไร หรือว่าคนส่วนใหญ่ของประเทศ ที่รอคอย รับฟังคนที่มีโอกาสดีๆ ในสังคมที่จะมอบสิ่งดีๆ ให้เค้าเรียนรู้และเป็นต้นแบบในการดำเนินชีวิต และหวังว่าวันหนึ่งคนที่มีโอกาสที่ดีกว่านั้นจะหยิบยื่น สิ่งดีให้ประชาชนได้นำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาตนเอง

        ตอนแรกจึงขอชวนมาอ่านเพลง ฉัน คือ ประชาชน กันก่อนนะครับ คิดว่าคงยังใช้ได้อยู่ในสภาวะปัจจุบันครับ

เพลง ฉันคือประชาชน

ศิลปิน คาราวาน

ฉันคือ ประชาชน ต้องอดทน ได้ทุกอย่าง.

แม้นปัญหา มันคับคั่ง ประเดประดัง อยู่ในใจ.

ฉันคือ ประชาชน ต้องห้อยโหน ทุกวันวี่.

รถเมล์ มันล้นปรี่ ร้อนสิ้นดี ก็ต้องทน.

ฉันคือ ประชาชน ผู้ดิ้นรน ทุกเช้าค่ำ.

เหงื่อไคล มันไหลฉ่ำ หน้าก็ดำ ตัวก็เหนียว.

ฉันคือ ประชาชน ที่ผอมโซ เหมือนซังหญ้า.

อยู่ตามทุ่ง ตามป่า ไร้ราคา ค่าควรมอง.

ฉันคือ ประชาชน ไม่ใช่คน ที่มีเกียรติ.

ไปไหน ต้องละเอียด ค่อยๆเหยียด ค่อยๆเงย.

ฉันคือ ประชาชน ไม่เหมือนคน ที่ยิ่งใหญ่.

ไปไหน คนก็ไหว้ เอามือไขว้ หว่างขา.

ฉันคือ ประชาชน ไม่ใช่คน มีอำนาจ.

ไม่เคยคิด ไม่เคยคาด จะผูกขาด ประเทศไทย.

ฉันคือ ประชาชน ไม่เหมือนคน ที่ยิ่งใหญ่.

ไปไหน คนก็ไหว้ เอามือไขว้ หว่างขา.

ฉันคือ ประชาชน ไม่ใช่คน มีอำนาจ.

ไม่เคยคิด ไม่เคยคาด จะผูกขาด ประเทศไทย.

 

 

    ขอบพระคุณผู้แต่งเพลงนี้ครับ เพื่อให้เราคิดถึงและเข้าใจ คำว่า ประชาชน มากขึ้น

กราบขอบพระคุณประชาชนทุกๆท่าน ที่มีชีวิตอยู่และลาลับทุกท่าน

เม้งครับ