เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมาไปโรงพยาบาลกับแม่ เพราะแม่เป็นโรคเบาหวานต้องไปตรวจเป็นประจำที่โรงพยาบาล

เราออกเดินทางจากบ้านไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่ ประมาณตีห้าสี่สิบ พอไปถึงก็หกโมงกว่า ๆ ต้องไปรับบัตรคิวเพื่อเตรียมเจาะเลือดเสียก่อน  วันนั้นแม่ได้คิว 64  เราก็นึกว่ามาเช้าแล้วนะเนี่ย  แต่แม่บอกว่าปกติได้เลขที่มากกว่านี้อีก  แสดงว่าคนเป็นเบาหวานจำนวนเยอะจริง ๆ  แถมมีคลินิกเบาหวานทั้งวันอังคารและวันพฤหัสด้วย

ได้เวลาเจาะเลือดเกือบๆ 7 โมง เสร็จแล้วก็ไปหาอะไรทานเป็นอาหารเช้าจึงกลับมารอรับผลเลือด ระหว่างนั่งรอนั้น ก็แอบสังเกตบรรยากาศไปด้วย  คนป่วยเบาหวานหลายคนมาบ่อย ๆ จนรู้จักกัน  บางคนก็ถามสารทุกข์สุกดิบ บางคนก็นั่งหลับเพราะคงมารอแต่เช้ามืด  ส่วนใหญ่คนที่มาวันนี้มีแต่อายุมากๆ ..แต่ที่แน่ๆหลายคนก็ต้องรอลุ้นผลเลือดของตัวเองว่าน้ำตาลมีมากน้อยแค่ไหน  ขนาดแม่ยังพูดขึ้นมาว่า “โอย..น้ำตาลจะขึ้นไหมเนี่ย...เดี๋ยวเจอหมอบ่นแน่”  หมอที่แม่หมายถึงคือพยาบาลที่บอกผลเลือด วัดความดัน และจะให้ข้อแนะนำในการปฏิบัติตัวเมื่อพบว่าน้ำตาลในเลือดมีมาก แม่พูดเมื่อได้ยินพยาบาลสาวสวยคนหนึ่งถามคุณป้าที่กำลังวัดความดัน ที่พบว่าผลน้ำตาลสูงเกือบๆสองร้อยว่า “ป้าไปทำอะไรมา กินอะไรบ้างไหนบอกสิ  ” หลังจากทราบเรื่องอาหารการกินโดยปกติของคุณป้าคนนั้นแล้ว พยาบาลก็ให้คำแนะนำว่า “คราวหน้านะ ป้ากินข้าวเหนียวน่ะ ได้มื้อหนึ่งประมาณ 2 ปั้น ปั้นละเท่าไข่ไก่เบอร์ 3” ว่าแล้วคุณพยาบาลสาวก็ทำมือขนาดไข่เบอร์ 3 ให้คุณป้าดู  คุณป้าก็ทำมือตามแต่ไข่คุณป้าใบใหญ่พยาบาลเลยให้ทำมือใหม่เท่ากับไข่เบอร์ 3... ไม่รู้ป่านนี้ป้าต้องซื้อไข่เบอร์ 3 มาเป็นตัวอย่างหรือเปล่า...   ส่วนแม่บอกว่าส่วนใหญ่ต้องกินข้าวสวยจึงมีน้ำตาลน้อยกว่า แต่คนภาคเหนือก็ชินกับการกินข้าวเหนียว

พอเสร็จจากการฟังผลเลือดและฟังคำแนะนำจากพยาบาลแล้วก็ต้องไปรอพบหมอ..คราวนี้เป็นหมอจริงๆหรือบางคนเรียกหมอใหญ่ค่ะ  ก็จะได้ใบสั่งยาและก็วันนัดครั้งต่อไป ....สรุปแล้วการไปตรวจแต่ละครั้งใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 6 ชั่วโมง  กว่าเสร็จก็เที่ยงพอดี