ในการดำรงชีวิต และในการทำงาน ผมเป็นคนแปลก ที่ชอบอยู่กับความไม่ชัดเจน เพราะมันท้าทายดี แต่ไปทำงานที่ไหนๆ ก็พบว่าผู้คนเรียกร้องความชัดเจนในเรื่องต่างๆ โดยที่ผมมองว่า เราต้องทำงานเรื่องนั้น ทั้งในส่วนที่มีความชัดเจน และส่วนที่ไม่ชัดเจน
ส่วนที่ไม่ชัดเจนคือความฝัน หรือภาพฝัน
การได้ฝัน ฝันใฝ่ และได้ทำให้ความไม่ชัดเจนนั้นค่อยๆ ชัดขึ้นทีละนิดๆ เป็นความสุขอย่างยิ่งสำหรับผม
เมื่อไรก็ตาม ที่ต้องทำงานกับความชัดเจนตายตัว ผมจะรู้สึกเบื่อ และผมมักจะอาละวาดโดยไม่รู้ตัว สมัยหนุ่มๆ ผมอาละวาดโดยแสดงความไม่พอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ ทำให้ผมมีชื่อเสียงไม่ดีในด้านปากคอเราะราน และชอบเสนอความคิดแปลกๆ พอแก่ตัวเข้าก็ “นุ่ม” ลง ไม่บาดคอมากนัก ผมหันมาอาละวาดโดยเสนอวิธีคิด วิธีดำเนินการ หรือกิจกรรม ที่ก่อ chaos โดยที่ผู้คนมักไม่ค่อยรู้ตัว พูดง่ายๆ คือผมจะดึงจาก สภาพชัดเจนหยุดนิ่งตายตัว ไปสู่สภาพที่ท้าทายและเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง เป็นการอาละวาดแบบไม่อาละวาด ไม่ใช้ถ้อยคำรุนแรง
วิจารณ์ พานิช
15 พ.ย. 50
สุดยอดอาละวาด คือไม่อาละวาด สุดยอดทำคือไม่ทำ สุดยอดสอนคือไม่สอน ให้ได้คิด ให้ได้เรียน ให้ได้รู้ ปัจจัตตัง เวทิตัโพ วิญญูหิติ ตนเท่านั้น ที่เรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง
การกระทำที่อยู่บนพื้นฐานของความเข้าใจย่อมได้ผลที่ละเอียดอ่อน แฝงไปด้วยความฝันใฝ่อีกมากมาย