ปัจจุบันการศึกษา มีผลกระทบต่อความเป็นอยู่ของเด็ก ต้องสูญเสียความสุขในชีวิต ความสดใสร่าเริงซึ่งเป็นธรรมชาติตามวัยไปอย่างน่าเสียดาย เด็กจำนวนมากเป็นโรคเครียดจากภาวะที่ต้องมีการแข่งขันสูง เครียดเพราะกลัวล้มเหลวหรือเครียดเพราะกลัวกดดันในเรื่องการเรียนของพ่อแม่และครู รวมไปถึงระบบการศึกษาที่ต้องมีการแข่งขันสูง และเมื่อทำไม่ได้ตามที่ตั้งหวังไว้ เด็กบางคนถึงกลับผิดหวังในชีวิต นำไปสู่พฤติกรรมที่แสดงออกที่ไม่พึงประสงค์ออกมา เช่น อารมณ์โกรธ ทำร้ายตัวเองและอารมณ์ซึมเศร้า เป็นต้น สาเหตุของปัญหานี้ล้วนแต่เกิดความหวังดีดีของพ่อแม่และระบบการศึกษาในปัจจุบันทั้งนั้น

    เด็กไทยในวันนี้ต้องใช้เวลาหลังเลิกเรียนไปกวดวิชาเพิ่มทั้งนั้น ยกตัวอย่างหลานกระผม เป็นต้น จะเล่าให้ฟังพอสังเขป ....ชื่อ น้องเมย์(นามสมมุติ) ปัจจุบันเรียนชั้นป.1  โดยเริ่มเรียนพิเศษตั้งตั้งชั้นอนุบาล หลังเวลาเลิกเรียนจากที่โรงเรียน ไปเรียนกวดวิชาเพิ่ม ใช้เวลาที่ต้องอยู่กับหนังสือ 1 วันเต็ม กลับบ้านก็ หกโมงครึ่ง เกือบทุกวัน ทำให้น้องเมย์ ไม่ค่อยมีเวลาเป็นของตัวเองและการฝึกความรับผิดชอบด้านอื่นภายในบ้าน น้องเมย์จะไม่มี...ทำให้ในปัจจุบันน้องเมย์รับผิดชอบอะไรไม่ค่อยได้ ขาดคุณธรรมจริยธรรม ในการรับผืดชอบตัวเองหรือภายในบ้าน  เพราะมีคนทำแทนให้หมด น้องเมย์ มีหน้าที่อย่างเดียวคือ เรียน

 นี่เป็นการยกกรณีตัวอย่าง ที่ใกล้ตัวที่สุด แต่ยังมีอีกเยอะที่คล้ายๆแบบกรณีนี้ การศึกษาไทย ควรจะมีกิจกรรมอะไร เป็นเครื่องมือในการเสริมสร้างคุณธรรมควบคู่กับความรู้ไปพร้อมๆกัน ฉะนั้น เด็กก็จะขาดพื้นฐานในการดำเนินชีวิต ก็จะเข้าข่าย "พ่อแม่รังแกฉัน " เด็กเติบโตขึ้นไม่ได้รับการปลูกฝังให้ใส่ใจต่อผู้อื่นนอกเหนือจากเรื่องของตนเอง