สวัสดี ครับ
วันนี้ตื่นแต่เช้า 25 ธันวาคม 2550 เป็นวันคริสต์มาส คิดถึงครูฝรั่งที่เคยสอน คิดถึงเพื่อนฝรั่งที่รู้จักกันทางอีเมล์ ก็ส่ง Merry Christmas!!! ไปทักทายกันตามธรรมเนียมฝรั่งเขา
เมื่อวันเสาร์ได้นำของฝากไปมอบให้คุณแม่ เนื่องในโอกาสใกล้จะปีใหม่ ท่านอายุเกือบจะ 80 ปีแล้วแต่ดูท่านยังแข็งแรง ท่านยังไปวัดทำบุญเสมอทุกวันพระ ขอให้ท่านมีอายุยืนยาวเป็นที่พึ่งของลูกๆตลอดไป
ย้อนกลับมาดูตัวเราบ้างนี่ก็ผ่านไปอีกหนึ่งปี เวลาคงเหลือน้องลงไปเรื่อยๆ .......พลันก็ได้ยินเสียงเตือนมาว่า อย่าไปเข้าไปในความคิด รีบกลับมาอยู่กับปัจจุบัน ดูกาย-ดูใจของเจ้าต่อไป
วันนี้จะขอบันทึกเรื่องที่อ่านเก็บไว้ ณ.ที่นี้ สำหรับทุคน
นิ่มเนิบ
การมุ่งมาดที่จะดำเนินชีวิตด้วยปัจจุบันขณะนั้น คุณจะต้องเลิกคิด พูด และกระทำดังเครื่องจักร มันตายด้าน และละเลยต่อการตื่น เพื่อตกลงใจ มันย่อมหมายถึงการไม่มีโอกาสเผชิญหน้ากับความคิด-การพูด-ตลอดจนการกระทำโดยแท้ การคิด-พูด-กระทำเหมือนเครื่องจักรนั้น มันจะค่อยๆเขมือบคุณให้เหลือแต่รูปแบบท่าทีที่ไร้ชีวิต และเพาะนิสัยคดโกงขึ้นไม่รู้สิ้นสุด
แต่การตื่นตัว, ตกลงใจ รำลึกรู้สภาพธรรมในใจ ตั้งแต่ความดำริสำรวจไปถึงคำพูดและการกระทำ แล้วๆ เล่าๆ เหมือนหญิงสาวสำรวจใบหน้าของตนจนแน่ใจทุกครั้งที่ต้องออกรับแขก กำหนดรู้ปัจจุบันธรรมอย่างไม่ท้อถอย ไม่ว่าดีหรือทรามระดับไหน ความชั่วมันก็คือความชั่ว เป็นสภาพธรรม แต่ความอ่อนแอไม่กล้าเผชิญหน้ากับสภาพจริง แล้วบิดพริ้วไปกลบเกลื่อนเสียนั้น เป็นมูลรากแห่งความชั่ว และหากคุณไม่ขจัดรากอันมีพิษของมันแล้ว คุณย่อมไม่อาจพ้นจากดี-ชั่วได้อย่างแท้จริง
จากการเลิกนิสัยทักทายเพื่อน, กล่าวคำอภัย, ยกยอปอปั้นอย่างเครื่องจักร คุณจะเริ่มเปลี่ยนไปสู่ความจริงใจ จากความจริงใจ คุณจะเริ่มเชื่อตนเอง และมีความสุขได้ จากนั้นจิตจะตั้งมั่นและมีสมาธิพอควร การเรียนรู้เพื่อดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะก็ใกล้เข้ามา และเมื่อคุณชินกับการเรียนรู้ชนิดนี้เข้า คุณก็เริ่ม เป็นเครื่องจักร
ตั้งสติ หลีกเลี่ยงการคิดนึก, พูดจา, กระทำอย่างเครื่องจักร จนกว่าคุณจะกลายเป็นเครื่องจักรแห่สวรรค์-เครื่องจักรของพระธรรม เป็นชีวิตที่เคลื่อนครรไลไปในโลกอย่างเงียบเชียบ ทรงพลัง นิ่มเนิบ ดำรงอยู่เหนือกาล
เราจะร่วมกันตั้งความมุ่งมาดที่จะเข้าถึงการดำรงอยู่ของชีวิต ดังนี้หรือไม่ เราจะได้ดำรงอยู่ร่วมกันในโลกพิภพอันงดงามนี้อย่างสันติ และจักรักษาไว้ให้ลูกหลานได้ชื่นชม ได้อย่างไร หากเราไม่เรียนรู้การดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะนี้อย่างแท้จริง.......
คัดจาก ชีวิตของคุณมีอยู่เพียงขณะเดียว ตอน นิ่มเนิบ หน้า 83 โดย รุ่งอรุณ ณ.สนธยา
อ่านแล้วก็พอเข้าใจถึงเจตนาของผู้ประพันธ์ แต่ยังห่างไกลกับ ปัจจุบันขณะ ของเราเหลือเกิน
ปูหลง
