เขียนบันทึกนี้ เพราะลุกตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงเล็กน้อยว่า เอ๊ะ...เราเหนื่อยขนาดปิดสวิทช์ไปเฉยๆเลยได้ยังไงกันนี่ ล้มตัวลงนอนหลับรวด 1 ชั่วโมงโดยไม่ได้ตั้งตัวเลย นึกถึงคุณอึ่งอ็อบ - กัลยาณมิตรคนเหนือที่บอกว่า ต้องละทิ้งหน้าจอบ้างเพื่อให้อาการบาดเจ็บคอ และหลังทุเลาขึ้นมาทันทีเลยค่ะ ว่าเออหนอ....ไม่ว่าจิตใจเราจะเข้มแข็งขนาดไหน อยากทำอะไรๆแค่ไหน ถ้าร่างกายสังขารไม่เอาด้วยนี่ก็...ฝืนไม่ได้เหมือนกันนะคะ เลยเป็นที่มาของชื่อบันทึกนี้ก่อนที่จะไปทำการบ้านให้วง Share3ของเรา ที่ได้มาจากวันสุดท้ายของภารกิจการเดินทางไปเผยแพร่การใช้ "ชานชาลาเพื่อการสื่อสารของชาวม.อ." กัน ขยาดการนั่งรถตู้ระยะยาวๆเกินชั่วโมงไปสักพักใหญ่ๆแน่ค่ะ เพราะมาทำให้ "จิตไม่ยอมเป็นนาย" เอาในวันนี้