ทำเองได้ ภูมิใจ มีความสุข

 

 

 

 

 

                 ใกล้ถึงวันคริสต์มาสแล้ว ทำให้ผมนึกย้อนไปในอดีตเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ลูกๆ อยู่โรงเรียนท้องถิ่นแถวบ้านพักที่เจนีวา สวิสเซอร์แลนด์  ครูบอกให้นำของขวัญที่ทำเองไปแสดงและเล่าที่โรงเรียน ลูกไม่รู้จะนำอะไรไป ที่เท่ห์และแปลกกว่าคนอื่น จะเป็นอะไรก็ได้ที่สามารถเล่าได้ เช่นของเล่น  ซึ่งที่ผ่านมาก็ได้เอาของเล่นไปบ้างแล้ว จนไม่รู้จะเอาอะไรไปอีกแล้ว พ่อก็เลยคิดหาอะไรแปลกให้ลูก เลยบอกลูกว่าให้เก็บก้อนหินตามทางกลับมาบ้านซิ เผื่อพ่อจะทำอะไรได้บ้าง ลูกก็ดีจัง นำเอาก้อนหินข้างทางรถไฟที่ต้องเดินผ่านทุกวันกลับมาบ้านหลายก้อน

                พ่อก็มานั่งคิดว่า จะทำอะไรดีหนอ นั่งดู นอนดู จนเกิดความคิดว่าน่าจะลองระบายสีบนก้อนหิน แต่ว่าจะเป็นอะไรได้  ก็ต้องมาดุว่าก้อนหินแต่ละก้อนเหมาะจะเป็นอะไร ในที่สุด ก็ได้เป็นรถหลายคันทั้งรถเล็กและรถตู้และช้างไทยอีกหลายเชือก...

                สำหรับรถหลายคันนั้น ลูกเอาไปที่โรงเรียนไปเล่าในห้องและ ปรากฏว่าเพื่อนๆ ชอบกันใหญ่ ชมว่าสวยมาก เพื่อนบางคนฝากมาบอก ทำขายได้เลย บางคนบอกว่าอยากได้รถก้อนหินบ้าง จะขายก็ได้จะขอซื้อ เดือดร้อนพ่อ ต้องทำเพิ่มแล้วฝากลูกไปให้เพื่อน ซึ่งลูกบอกว่าเพื่อนๆดีใจมาก.............งานนี้ลูกได้หน้าไปมากทีเดียว

              ต่อมาในงานขายของประจำปีของเทศบาล มีการนำศิลปะบนก้อนหินมาวางขายเช่นกัน ปรากฏว่าสู้ของที่เราทำเองไม่ได้เลย แถมที่ฝรั่งทำก็ขายเพงมาก เช่นก้อนหินเขียนคำว่า Happy ขายถึงก้อนละ 20 ยูโร ภรรยาบอกว่าถ้าเราทำขาย คงรวยไปแล้ว

              เป็นประสบการณ์นำความรู้ทางศิลปะมาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันครับ ทำเอง ภูมิใจและมีความสุขดี ถึงแม้ไม่ได้ขาย

            ด้วยความปรารถนาดี

ปล.ต้องการร่วมบุญ ส่งอาสาสมัครไปช่วยงานที่คลินิควัดไทยกุสินารา อินเดียโดยการซื้อหนังสือ "หนึ่งคนวาด หนึ่งคนแต่ง" ไปดูและสั่งจองได้ที่บันทีกนี้  http://gotoknow.org/blog/kusinara