“แง่งาม”
สบตาฉันเถิดที่รัก
ปวดร้าวหน่วงหนัก
ก็อาจทุเลาเบาบาง
ฝันเถิดความฝันรางชาง
แม้ฝันเคว้งคว้าง
ใช่จะเคว้งคว้างชั่วกาล
ดื่มเถิดน้ำในรางธาร
ที่ไหลแผ่วผ่าน
แม้ไม่ใช่น้ำอำมฤต
รักเถิดรักดาวดวงนิด
ในคืนมืดสนิท
เธออาจได้เห็นแสงแวม
ชื่นชมเถิดดอกไม้แย้ม
คลี่กลีบบานแซม
ในดงพงหนามรกเรื้อ
ผิงเถิดผิงไฟโชนเชื้อ
เพื่ออุ่นแสงเอื้อ
ในท่ามความหนาวเร้ารุม
รักเถิดในทุกแง่มุม
ที่คอยโอบอุ้ม
โลกให้สวยสดงดงาม
ไพโรจน์ คงเกิด
ช้อบชอบค่ะ อาจารย์ คอยครูอ้อยนะคะ
จะลืมกัน ไหมหนอ ขอถามหน่อย
สบตาพี่ ทีไร ต้องนั่งคอย
จะลืมกัน รอคอย การกลับมา
มันปวดเจ็บ เหน็บหนาว จะสรรหา
มองสายธาร วานบอก ชอกช้ำมา
มันปวดเจ็บ จะเป็นบ้า ทรมาจัง
***อิอิ**รอมานานแล้วค่ะ ขอดวลกลอนด้วย
ไม่ว่ากันนะคะ
อาจารย์ค่ะบทกลอนดีมากเลยค่ะ ชอบๆๆ
อ่อนล้าแต่อย่าท้อ
ลุกสู้ต่อเถิดนักฝัน
หนทางไม่เคยตัน
สำหรับผู้ไม่รู้แพ้
ขอบคุณครูอ้อย และคุณ สารินี ที่แวะมาทักทายครับ