บนทางเดินสายเก่าที่เราย่ำ
“ทาง”
บนทางเดินสายเก่าที่เราย่ำ
เราเหยียบซ้ำรอยเก่าอย่างเหงาหงอย
ขาไป , เราเหยียบย่ำลงซ้ำรอย
ขากลับ , เราก็คอยย่ำรอยซ้ำ
จนทางสึกลึกลุ่มเป็นหลุมบ่อ
จนไม้เหี้ยนเตียนตอเพราะรอยย่ำ
จนมดแมงหนีหายตายระยำ
จนตีนกร้านด้านดำ,เป็นด่างดวง
มีดอกไม้อะไรบ้างริมทางเก่า
ลมเคยพัดผ่านเรามากี่ช่วง
กี่ความฝันเคว้งคว้างเราว่างกลวง
เราจำได้ทุกทุกห้วงแห่งหนทาง
ดูเหมือนว่า
เราถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเหยียบย่าง
บนทางเดินสายเก่าเขาวาดวาง
เรามิกล้าจะแผ้วถางทางอื่นใด
เอาเถอะ
บนทางเก่าเราอาจเจอะเจอทางใหม่
อย่าท้อทดหมดหวังกำลังใจ
ก็เราก้าวมาตั้งไกลจากต้นทาง
ไพโรจน์ คงเกิด
12 พฤษภาคม 2545 <p>ตีพิมพ์ครั้งแรกสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ </p><p>ฉบับวันที่ 19 - 26 กรกฎาคม 2545</p>
ว้าววว สวัสดีค่ะอาจารย์
ครูอ้อย..จะขอ ประเดิมนะคะ
ทางเก่า เราคลำ คล้ำแดดฝน
ทางเก่า เราเบื่อ เราจำทน
ทางเก่า เราบ่น เราทนไป
ทางใหม่ ไม่ต้องถาง มีที่ไหน
ทางใหม่ ที่จะไป นั้นแสนไกล
ทางใหม่ หากพอใจ ก็น่าลอง
ขออภัย หากไม่ตรงประเด็น แต่อยากคุยกับอาจารย์ค่ะ
สวัสดีครับครูอ้อย ยินดีที่แวะเวียนมาแลกเปลี่ยนกันครับ
กี่ทางก็ร้างรก
ขวากหนามปกจนแน่นหนา
หุบเหวให้ฝั่นฝ่า
อีกภูผาให้ข้ามไป
ล้วนแล้วอุปสรรค
แต่ใครจักจะหวั่นไหว
ไม่ก้าวสืบเท้าไป
หรือจะถึงซึ่งปลายทาง
สวัสดีค่ะครูโรจน์...
ก้าวไป ยากนัก ไม่กลัวหลง
ก้าวไป ยุ่งยาก ไม่พะวง
ก้าวไป ในดง พงพนา
รอนแรม ใจคะนึง ถึงฝั่งฝา
รอนแรม ความสำเร็จ ที่นำพา
รอนแรม ในฟากฟ้า หน้าสู้ดิน
ขอแต่เพียง เสียงใส ให้ถวิล
ขอแต่เพียง เสียงวิหค ที่โบยบิน
ขอแต่เพียง หน้าสู้ดิน กันสองเรา
เฝ้าพอเพียง สองคำ เป็นหลักเสา
เฝ้าพอเพียง ยามรัก ปักใจเรา
เฝ้าพอเพียง ค่ำเช้า เฝ้าเพียงพอ
*******จากครูอ้อย........แด่ ครูโรจน์...