พายุอารมณ์

พายุอารมณ์

การโต้เถียงกันในวันนี้…..ทำท่าจะไม่ยุติง่ายๆ เหมือนนักมวยที่กำลังชกต่อยกัน ทั้งคู่ต่างแลกหมัดกันคนละหมัดสองหมัด…..ผมก็มีความเห็นของผม สว่นเธอก็มีความเห็นของเธอ…..ต่างก็ไม่มีใครยอมฟังใคร จนกระทั่งเกิดพายุอารมณ์ ขึ้น…..จึงพูดว่า “ ผมสอนเธอไม่ได้ และไม่อยากให้เธอมายุ่งงานนี้อีก “ ทั้งที่งานนั้นเราก็ทำด้วยกัน ซึ่งคงทำร้ายจิตใจของเธอมาก เธออยากจะเคลียร์เรื่องนี้ แต่ผมปฎิเสธที่จะคุยต่อไป…เพราะพายุอารมณ์มันได้เกิดขึ้นแล้ว
จึงเลี่ยงออกมาเขียนบันทึก….สักครู่พายุจึงสงบ..เมื่อกลับมาที่จอคอมพิวเตอร์ ซึ่งเปิดค้างอยู่ เห็นลายมือหนึ่ง เขียนว่า “ เมื่อไหร่จะทำการเรียนรู้ของเราให้เป็การกระทำ…..อยู่กับเสียงระฆังนะจ๊ะ “ ลงท้ายด้วยคำว่า “ ลูกพ่อ “