สวัสดีครับ

  เรื่องเล่าประสบการณ์การปฏิบัติครับ

  ในวิถีของผู้เริ่มต้นที่เราอาจจะยังไม่ถึงขึ้นที่จะไม่เกิดความรู้สึกใดๆหรือวางเฉยเข้าใจทุกๆอย่างที่เข้ามากระทบเรา

  แต่ก็รับรู้ได้ว่ามันดีขึ้นและนิ่งขึ้น  รู้ความคิด  รู้อารมณืและการตอบสนองของจิตใจหลังสิ่งที่มากระทบเรา...

  ถึงตอนนี้ก็เหลือแต่สิ่งที่เรียกว่า  แล้วเราจะปฏิบัติอย่างไร  ต่อลักษณะของความคิดอารมณ์ที่เกิดขึ้น...

  เริ่มเรียนรู้รับรู้ว่า...สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการพยาม  รู้..ความคิดที่ปรุงแต่ง  และรู้ทันอารมณ์ที่เกิดขึ้น  รู้ทันความทรงจะที่เกิดขึ้นจากการที่ตัวสังขารของเราไปดึงขึ้นมาผมกับสิ่งที่มากระทบ...

   หลังที่เรารู้แล้วก็พยามวาง..  แต่บางทีด้วยอัตตาที่มีมาก  กว่าจะสงบ  กว่าจะวางได้จริงๆก็ใช้เวลานานเหมือนกัน(หลายชั่วโมง..)

 

     จึงสรุปได้จากประสบการณ์ที่เกิดขึ้นว่า 

              เพราะความคิด  ความจะของเรา  ที่ยังไม่พัฒนา  ไม่ได้ปรับปรุง ให้ดี  บางครั้งเราจึงทุกข์กับความจำ  ความคิดนั้นๆ.. ทั้งๆที่มันผ่านไปแล้ว  ทั้งๆที่มันยังมาไม่ถึง...

   

    การอ่านอาจจะทำให้เข้าใจ..แต่อาจจะไม่สามารถเข้าถึงทันที..

   แต่การได้พบของจริงบ่อยๆ..แล้วรู้เท่าทัน เข้าใจ..เป็นการเรียนรู้จริงจากประสบการณ์จริง..แล้วก็จะรู้ตัวเอง  เข้าใจตัวเอง ว่าเราถึงไหน...