เหมือนเป็นคำปลอบใจว่า..ไม่ต้องไปทำอะไรตามคนอื่นเขาหรอก
เห็นช้างขี้ แล้ว ขี้ตามช้าง...มักจะไม่ไหว
จงพอใจในสิ่งที่เราทำได้และมีอยู่...เท่านี้ก็มีความสุขกายสบายใจแล้ว
เดินทางสายกลาง..ไม่ยาก ไม่ทุกข์ ก็พอเพียง
มีเพื่อนหลายๆคน มาคุยกับครูอ้อย เมื่อ 2 ปีที่แล้วบอกว่า..เราพอแล้วล่ะ เราจะไม่ทำอะไรอีกต่อไปแล้ว เราจะเลี้ยงลูก ส่งเสียลูกให้เรียนให้ดีที่สุด
คำพูดนี้มีมาเมื่อ 2 ปีที่แล้ว แต่เมื่อเวลาผ่านไป คำพูดนี้ ใช้ไม่ได้เสียแล้ว
การเป็นครู.... ต้องพัฒนาตนเอง หากมาปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไป ไม่ได้พัฒนาตนเองให้เห็นเป็นรูปธรรม..ถือว่าท่าน..ไม่เหมาะสมที่จะเป็นครูมืออาชีพ
อะไรจะขนาดนั้น
ครูอ้อยนั่งคุยกับเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเพื่อนถามว่า....เรายังกลับลำ ทันไหมล่ะ
ครูอ้อยก็เลยปลอบใจไปว่า.....ไม่มีอะไรสายเกินไปหรอก หากเราจะเริ่มต้นใหม่ ก้าวแรกอย่างมั่นใจ ก้าวต่อไปต้องมั่นคง สิเพื่อน
แล้วเพื่อนครูคนนั้นก็หันมายิ้มกับครูอ้อย..งั้น ประโยคที่บอกว่า..จงพอใจเท่าที่มีอยู่...ตอนนี้ เรื่องนี้ ก็ใช้ไม่ได้แล้วสิ...
|
มาแอบอ่านเงียบๆ
ได้ข้อคิดที่ดี และเป็นกำลังใจในการทำงานต่อไปด้วย
ขอบคุณอาจารย์สิริพร มากคะ
สวัสดีค่ะน้อง...กรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร
แล้วมาแอบอ่านอีกนะคะ
^________________^
ไม่มีอะไรจะเอื้อนเอ่ย ขอยิ้มให้เงียบๆแทนละกันนะคะ
แบบว่าชอบ แล้วก้อรุสึกดีเวลาเราได้ลองอ่านแล้วพอว่ามันมีสิ่งดีๆอยู่ในนั้น
^_______________^
ก้อยิ้มให้แล้วรับมัน แค่นั้นเอง
สวัสดีค่ะน้อง.....ผักบุ้ง ตุ้งแช่~