การทำความเพียรโดยการต่อสู้กับความง่วงอันเป็นกามกิเลสตัวหนึ่งที่ทำให้ยึดติดและลุ่มหลงนั้นทรมานยิ่ง
ทรมานเมื่อกิเลสที่เป็นเหมือนดั่งพญามารเข้ามาเจรจาและต่อรองกับเราในจิตใจ ให้หยุดเถอะ พักเถอะ พอเถอะ นอนเถอะ อย่าทำต่อเลย ทำไปก็มิได้อะไร ทำไปก็ลังแต่จะทำให้ร่างกายทรุดโทรมเปล่า ๆ นอนน้อย พักผ่อนน้อย ไม่ดีนะ....
เหตุผลสารพัดต่าง ๆ นานา เกิดขึ้นในจิต เป็นความคิดที่พุ่งพล่าน สร้างความคิดแบบ “ทุกข์ ๆ” อย่างมหาศาลให้กับกายและใจ
“ยากและทุกข์ตรงที่คิด” ถ้าไม่คิดก็ไม่ทุกข์”
ยากตอนคิด ทุกข์ตอนคิด ไม่ยากตอนทำ และไม่ทุกข์ตอนทำ
มีอะไรก็ทำไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องไปกังวลกับนาฬิกา ไม่ต้องพะวงถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง
เมื่อไม่กังวล ความคิดก็ไม่เกิด เสียงพญามารทั้งหลายก็จะหายไป
งานที่ว่าอยากแท้ที่จริงก็ยากตรงความคิดเนี่ยแหละ ยากตรงที่เราคิดว่ามันยาก เหนื่อยตรงที่เราคิดว่ามันเหนื่อย ยังไม่ทันเริ่มทำเลยเหนื่อยแล้ว แต่ความเป็นจริงในตัวงานที่แท้ไม่ใช่จะมีอะไร มีหน้าที่ทำก็ทำไป ทำให้เป็นเหมือนดั่งตุ๊กตาที่หายใจได้
แม้แต่การต่อสู้กับเวทนานั่นคือความง่วง แท้ที่จริงก็ไม่มีอะไร ที่มันง่วงก็เป็นธรรมดาของร่างกาย ถึงเวลาเขา เขาก็อยากพัก
เวลาของเขานั้นเราเป็นคนตั้ง
เราเคยตั้งไว้เวลานี้ ถึงเวลาเขาก็ทวงสัญญาว่าเวลานี้เป็นเวลานอนของฉัน ยังไม่ได้เวลาตื่น ไปนอนก่อนเขาก็อิดออดโวยวาย
ถ้าเราตั้งเวลาใหม่
แรก ๆ ใหม่ ๆ เขาก็จะงง ๆ โอดครวญเป็นธรรมดา แต่ถ้าเราใจแข็ง ไม่ยอมแพ้กิเลสของสังขาร ข้ามนิวรณ์ได้ นาน ๆ ไป เขา (ร่างกาย) จะก็ชินและปรับเปลี่ยนไปเอง
ความง่วงมิใช่ความทุกข์ ถ้าไม่คิดให้ทุกข์ ก็สบาย ๆ ทำงานไปได้เรื่อย ๆ
สบายใจ งานเพลิน เดินสบาย
ทำไป หายใจไป ดูใจไป ภาวนาไป
หายใจเข้าสบาย หายใจออกสบาย
ทำงานอะไรก็ทำไป
ยิ้มไปทำไป
ยิ้ม ยิ้มที่ใจ ยิ้มที่ได้ทำ ภูมิใจที่ได้ทำ ภูมิใจที่ได้ใช้ลมภายใจที่สูดเข้าไปสร้างส่งอบรมและบ่มเพาะความดี คนเรามันก็มีแค่นี้ “หายใจแล้วก็ทำงาน” ทั้งงานด้านภาระขันธ์ (ร่างกาย) และงานด้านภารกิจ (หน้าที่การงานและครอบครัว)
ทำภาระขันธ์ให้เรียบง่ายสบาย ๆ
ภารกิจก็ทำให้เต็มที่
ถึงเวลาทำภาระไหนก็ทำภาระนั้น
ถึงเวลาทำภารกิจก็ทำภารกิจ ถึงเวลาทำภารขันธ์ก็ทำภารขันธ์ อย่าให้ภาระทั้งสองสับสนวุ่นวายกัน
ทำภารกิจก็ห่วงภารขันธ์ ทำภารขันธ์ก็ห่วงภารกิจ ฉะนี้ทำให้ชีวิต งง วุ่นวาย ทุกข์ จะเอายังไงกันแน่ ห่วงกันไปห่วงกันมา ทำอะไรก็ไม่ทำไปสักอย่างหนึ่ง ทำดีก็ห่วงนั่น ทำนั่นก็ห่วงนี่...
คนเรามันทุกข์ก็เพราะเจ้าความคิดแบบนี้
ความคิดทำให้ทุกข์ “ทุกข์อยู่กับอดีต พะวงอยู่กับเรื่องอนาคต ชีวิตในปัจจุบันก็ต้องรันทด”
ที่แท้ไม่มีอะไรหรือใครมาทำให้เราทุกข์
ก็มีแต่เจ้าความคิดเนี่ยแหละที่มาทำให้เราทุกข์
แล้วใครเป็นคนคิด เราอีกนั่นแหละเป็นคนคิด
ดังนั้น เราเองเป็นต้นเหตุทำให้เราทุกข์
ทุกข์ก็เพราะความคิดทุกข์ ๆ ของเราเอง...
