การพัฒนาแบบมุ่งชี้วัดตัวเลขผลผลิต

      <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บันทึก ( เสีย ) ลับจากดงหลวง 3 </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                19:10 น.  นาฬิกาที่แผงหน้าปัดภายในรถยนต์แจ้งตัวเลขบอกเวลา     .....มืดสนิท .....ก่อนหน้านี้สหายโน้ตได้สอบถามเส้นทางได้เป็นที่แน่ชัดพอสมควรว่ามาตามเส้นทางนี้  ผมสบายใจมากขึ้น  เราเดินทางอยู่บนทางลาดยางไม่กว้างนักมีหลุมร่องรอยการชำรุดของถนนบ้างเล็กน้อย  การเดินทางในเขตอีสานปัจจุบันนี้ไม่ลำบากอย่างที่ในอดีต  แม้การพัฒนาสาธารณูปโภคพื้นฐานของรัฐบาลไทยจะพบอุปสรรคในเรื่องคุณภาพของงานจากเหล่าบรรดาเหลือบริ้นในวงการเมืองที่ร่วมมือกับข้าราชการขี้ฉ้อจำนวนหนึ่ง   แต่หากมองในด้านจำนวผลงานก็ยังนับได้ว่ามีการเจริญรุดหน้าไปได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                 <div style="text-align: center"></div></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                      </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                     “ทางแยกผ่านเมื่อกี้นี้มีป้ายบอกไปอ่างห้วยไผ่นะ”  สหายโน้ตพูดขึ้น  ผมหยุดรถถอยหลังกลับไปดูทันที  เป็นป้ายบอกไปอ่างห้วยไผ่จริง ๆ แถวนี้ก็น่าจะมีอ่างห้วยไผ่อ่างเดียวกันนี่มั้ง ป้ายแจ้งระยะทาง 6 กิโลเมตรกว่า ๆ อืม...ใกล้เคียงกับตัวเลข 4 กม. ของข้อมูลที่ได้รับการเอื้อเฟื้อจากพี่บางทรายที่ส่งขึ้นทางเครือข่ายสื่อสาร   ผมคิดในใจ  หรือว่าพี่บางทรายจะบอกตัวเลขไม่ตรง ??!</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                ไม่รู้ว่าผมกับเพื่อนตัดสินใจโดยข้อมูลแบบไหนกัน  แต่ป้ายที่ติดตั้งไว้โดยหน่วยงานของทางราชการคงไม่หลอกเราเป็นแน่ ทั้งที่เอะใจว่าหากเป็นทางแยกเข้าพื้นที่เป้าหมายจริง ๆ ทำไมไม่มีสัญลักษณ์หรือป้ายแสดงข้อความใด ๆ ที่จะบอกให้รู้ว่า เราใกล้ถึงที่หมาย    แต่ที่เรารู้สึกตรงกันคือระยะทางลูกรังอีก 6 กม.กว่า ๆ กับร่างกายที่เรียกร้องอาหารในขณะนี้ ไม่ว่าจะทางไหน ยังไงก็ต้องถึงพื้นที่เป้าหมายให้เร็วจะดีกว่าการลังเลใด ๆ </p><p>                19: 35 น.  ผมกับสหายโน้ตอยู่บนรถยนต์ที่คล้ายคืบคลานไปได้บนถนนลูกรังมีหลุมบ่อและบางช่วงเป็นร่องลึกที่เกิดจากการไหลผ่านของน้ำท่ามกลางพื้นที่ราบสูง สภาพโดยรอบที่แสงไฟหน้ารถสาดไปถึงได้บอกให้รู้ว่า  ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตรกรรมประเภทพืชไร่ อาจเป็นไร่อ้อย หรือมันสำปะหลัง คงกินพื้นที่บริเวณนี้กว้างขวาง เพราะไม่เห็นหมู่บ้านและพื้นที่ที่เป็นป่าไม้  นี่กระมังสาเหตุที่โครงการของพี่บางทรายต้องเข้ามาฟื้นฟูสภาพเสื่อมโทรมของที่นี่   ในครั้งแรกที่ได้ทราบรายละเอียดภาระกิจโครงการของพี่บางทรายผมเองยังมีคำถามสำคัญในใจคิดจะมาสอบถามด้วยตนเองว่าที่ดงหลวงมีการเสื่อมโทรมจนต้องมีโครงการฟื้นฟูที่หลากหลายถึงเพียงนี้หรือ  แต่เพียงเห็นสภาพโดยรอบแค่แสงไฟหน้ารถผมก็พอจะประติดประต่อความเป็นไปทั้งหลายได้แล้วว่าการบุกรุกของระบบเกษตรเชิงเดี่ยวและการตลาดเสรีนิยมที่ผสมกับนโยบายการพัฒนาของรัฐบาลแบบมุ่งเน้นที่การเจริญเติบโตทางการผลิต เป้าหมายตัวเลขมวลรวมนี่เองที่ทำให้สภาพป่าดงหลวงแห่งเทือกเขาภูพานต้องมีอันเป็นไปถึงเพียงนี้   เราคงจะขุดค้นแผ่นดินค้นหาสิ่งที่ตอบสนองความสะดวกสบายและขายได้อย่างไม่สิ้นสุด  เหมือนอย่างไม่กี่วันที่ผมได้รับรู้การสำรวจค้นหาแหล่งน้ำมันในประเทศไทยโดย ปตท.บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านพลังงานของไทยที่ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่เป็นคนรวยและเอากำไรไปสร้างอาณาจักรความร่ำรวยให้แก่โคตรตระกูล และทิ้งภาระการจ่ายเงินค่าพลังงานให้คนไทยทั้งประเทศ               </p><p>                      เวลาใกล้สองทุ่มเข้าไปทุกที  เราสองคนหิวใจสั่น ผสมกับความหวาดหวั่นอาจถึงขั้นกลัวเพราะทั้งสองคนเงียบกริบไม่มีหัวข้อสนทนาใด ๆ ผมไม่เห็นกลุ่มแสงไฟที่จะพอบอกได้ว่าเป็นที่อยู่อาศัยของผู้คน   ไม่เห็นความหวังที่ได้พบกลุ่มเพื่อน ๆ ที่นัดหมายไว้  สหายแจ๊คที่นาแกก็อาจจะไม่ได้พบกันแน่หากเขาตัดสินใจไม่ค้นหาอ่างเก็บน้ำห้วยไผ่   ก็ท่ามกลางความมืดและเปลี่ยวร้างขนาดนี้.........</p>