เมื่อวานก่อนการประชุมสาขาวิชา ระหว่างนั่งรอสมาชิก มีการหยิบยกประเด็นของการมานั่งประชุมในวันหยุดกัน เนื่องจากเมื่อวาน (วันพฤหัส) เป็นวันหยุดทำงานของอาจารย์หลายคน หลายท่านอาจจะงงๆ ว่า มีด้วยหรือหยุดวันพฤหัส ทำไมไม่หยุดวันเสาร์อาทิตย์ ความจริงสำหรับมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา เรามีวันหยุดอย่างเป็นทางการวันศุกร์กับวันเสาร์ครับ แต่สำหรับสาขาวิชาวิชาชีพครูส่วนใหญ่รับผิดชอบหลักในการสอนวันศุกร์-เสาร์ และอาทิตย์ (พูดง่ายๆ คือทำงานในวันที่คนอื่นหยุดกัน) ดังนั้นอาจารย์ก็ต้องหาวันหยุดเอง ซึ่งหลายคนก็เลือกที่จะหยุดวันพฤหัส แล้วก็ไม่รู้เป็นอะไรที่มักจะมีการเลือกวันนั่นเช่นกันเป็นวันประชุมต่างๆ นานา
อ.ท่านหนึ่ง เสนอความคิดเห็นขึ้นมาว่า "ถึงเป็นวันหยุด ถ้ามีการประชุมก็น่าจะมา" จริงๆ ผมก็เห็นด้วยกับประโยคนี้ครับ แต่ก็เสนอความคิดเห็นแย้งไปว่า "บางทีก็ไม่ไหวเหมือนกันครับ จะให้มาทำงานทุกวัน มันต้องมีเวลาให้กับครอบครัวบ้าง"
อ.ท่านดังกล่าวก็แย้งกลับ "เห็นอีย์ (หมายถึงผม) ไม่มีวันหยุด ไม่เห็นมีปัญหาอะไร" จริงๆ ไม่ใช่เฉพาะผมหรอกครับที่ไม่มีวันหยุด อ.ท่านดังกล่าวก็ด้วย ฮาฮาฮา เพียงแต่ท่านยังไม่มีภาระครอบครัวเท่านั้นเอง (ออ. แต่ท่านจะได้พักร้อนแบบยาวเกือบเดือนทุกปี ฮิฮิ)
ผมเลยตอบไปว่า มันไม่เหมือนกันครับ ผมเริ่มทำงานแบบนี้มาตั้งแต่ไม่มีครอบครัว ก็เลยปรับตัวได้ง่ายกว่าตอนที่มีครอบครัว (จริงๆ กว่าจะเข้าใจกันได้ระหว่างผมกับภรรยาเรื่องของเวลาทำงาน เกือบปีครับ จริงๆ ตอนนี้ภรรยาผมก็ยังไม่ปัญหาเรื่องเวลาทำงานของผมอยู่ เพียงแต่ทำใจได้เท่านั้นเอง) แต่กรณีของอาจารย์ใหม่ๆ ที่เข้ามาสังกัดสาขาวิชา ส่วนใหญ่เขาใช้ชีวิตครอบครัวมาก่อน การปรับตัวเรื่องนี้จึงอาจทำได้ยากกว่าผม (ผมกำลังแก้ตัวให้หรือนี้)
สาขาวิชาวิชาชีพครู มีปัญหาเรื่องวันหยุดมาตั้งแต่การสร้างสาขาวิชาครับ เพราะเริ่มต้นกับการเปิดหลักสูตรภาคพิเศษ ไม่มีภาคปกติ และเพิ่งมีภาคปกติมาเมื่อสองสามปีที่ผ่านมานี้เอง และแนวโน้มข้างหน้าก็จะต้องสอนเฉพาะในวันหยุด เนื่องจากวันปกตินักศึกษาต้องอยู่ที่สถานฝึกวิชาชีพครู หรือที่โรงเรียนนั่นเอง ส่วนอาจารย์ๆ อย่างเราๆ ก็ต้องออกนิเทศในวันทำการแล้วก็สอนในวันหยุดเหมือนเคย
และปัญหาเรื่องวันหยุดไม่ใช่มีแต่เฉพาะอาจารย์ครับ เจ้าหน้าที่สาขาก็มีปัญหาเหมือนๆ กัน แถมการมาทำงานในวันหยุดเมื่อหลายปีก่อนของเจ้าหน้าที่จะเป็นเรื่องหนักกว่าการทำงานในวันปกติ เพราะจะต้องทำงานแบบวันสต๊อปเซอร์วิส ทำทุกอย่างได้ ว่างั้นเถอะ
จริงๆ ถ้าเอางานวิจัยมานั่งดู ผมว่า ผลของการวิจัยชัดมากถึงเรื่องประสิทธิภาพของการทำงาน ที่ส่วนใหญ่ระบุว่า การมีเวลาพัก การมีวันหยุดทำให้งานมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ทำงานต่อเนื่องไม่หยุด มีผลต่อประสิทธิภาพของงานที่ลดลง
พูดไปได้ยาวจริงๆ ครับกับเรื่องวันหยุด ถ้าถามผมว่า ผมไม่มีวันหยุดงานหรือ ผมตอบจริงๆว่า มีครับ เพียงแต่ไม่เฉพาะเจาะจงลงไป และที่สำคัญผมจะใช้ช่วงเวลาที่ได้หยุดสั้นๆ นั้นให้มีคุณค่าที่สุดกับครอบครัว และเวลาหยุดที่ผมได้คือ การหยุดวันที่ไม่มีงานสำคัญๆ หรือไม่ยอมให้ใครใส่งานให้ผมในวันที่ผมจะหยุด แล้วผมก็ไม่โผล่มาที่ทำงานในวันนั้น ก็เท่านั้นเอง ฮาฮาฮา อย่างเช้าวันนี้ ตลอดช่วงเช้า ผมก็เล่นอยู่กับลูกที่บ้าน มาที่ทำงานก็ตอนที่จะมีคาบสอน ที่ทำอย่างนี้ก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ แค่เกือบเดือนแล้วที่ผมยังไม่ได้อยู่บ้านเล่นกับลูกๆ เลย และผมก็เห็นพฤติกรรมของลูกหลังจากที่ผมได้อยู่เล่นกับแก่ ว่าเริ่มไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไร ใช้ให้ทำอะไรก็จะไม่ทำ และทำในสิ่งที่แย้งกัน ซึ่งพฤติกรรมนี้ของลูกสาวผม แก้ไม่ยากครับ แค่ให้เวลาเล่นกับแก่มากขึ้น เมื่อความสนุกและความสุขที่ได้อยู่กับพ่อกลับมา พูดอะไรก็เชื่อและทำตามหมดครับ ดังนั้นเวลาให้ครอบครัวเป็นเรื่องสำคัญมาก ถ้าไม่อยากให้ครอบครัวมีปัญหา (อาการของลูกแบบนี้ อาจารย์หลายท่าน โดยเฉพาะที่เรียนต่อเจอเหมือนผม ผมก็จะแนะนำอย่างนี้แหละครับว่า ให้เวลากับลูก ไม่ต้องไปดุหรอกเสียเวลา ลูกแค่อยากเล่นกับพ่อมากขึ้นเท่านั้นเอง)
ตั้งแต่ผมไปเรียนต่อ เวลากับลูกๆ น้อยลงไปเยอะครับ เทอมที่แล้วอิลฮามหลับตั้งแต่อยู่บนรถเกือบทุกวัน (เพราะติดรถผมไปอยู่บ้านยายทุกวันที่ผมต้องไปปัตตานี) เนื่องจากผมเรียนและเคลียร์งานเสร็จก็ค่ำเกือบทุกครั้งเลย เทอมนี้เรียนเบาลงหน่อย และงานที่คณะก็เพิ่มขึ้นมาทดแทน
บ่นไปเรื่อยครับ อ่านบันทึกนี้แล้วไม่ต้องคิดมากครับ ผมแค่บ่นไปเรื่อยๆ จากประเด็นที่คุยๆ กันเมื่อวาน
