เมื่อเช้านี้มีการประชุมสาขาวิชาฯ (มีการโทรนัดให้เข้าประชุมเมื่อวานนี้) เป็นการประชุมที่ผมงงมาก และรู้สึกเบื่อตั้งแต่เริ่มประชุม เหตุที่ทำให้รู้สึกเบื่อเพราะข้อมูลในการประชุมมีอยู่ที่ประธานคนเดียว ส่วนคนอื่นจำเป็นต้องนั่งฟังท่านพูดไป ไม่มีเอกสารอะไรให้ดูตามเลย มีอยู่สองอย่างคือ บันทึกการประชุมที่ผ่านมากับตัวอย่างข้อมูลในแผ่นพับ

แต่อีกหลายประเด็นสำคัญกลับไม่มีให้ดู เช่นระเบียบต่างๆ ที่เสนอให้บัณฑิตวิทยาประกาศ กำหนดการเปิดรับนักศึกษาใหม่ จนงงว่า จะประชุมหรือให้มานั่งฟัง ฮาฮาฮา

ยิ่งประเด็นการฝึกประสบการณ์ ผมยิ่งงงใหญ่ ผมเสนอให้มีการตั้งคนรับผิดชอบในการจัดทำตารางออกนิเทศน์ ท่านหัวหน้าสาขาก็บอกว่า ขอทำเอง ผมก็พยายามจะบอกว่า ไม่จำเป็นต้องหัวหน้าทำเอง ควรมีการกระจายงานบ้าง ทำเองทุกอย่าง ไม่รู้จะมีอะไรเสร็จกี่อย่าง เจ้าหน้าที่ในสาขาก็มีสองคน ทำไมไม่ใช้การมอบหมายงานบ้าง เจ้าหน้าที่เขาจะได้รู้ว่า อันนี้งานฉัน ฉันต้องทำ ไม่ใช่ในที่ประชุมทุกอย่างหัวหน้าสาขารับผิดชอบ แล้วพอทำจริงก็ไปโยนให้เจ้าหน้าที่ทำต่อ (ก็ไม่ค่อยถูกเท่าไร) แค่เพียงมอบหมายงานในที่ประชุม จะได้มีหลักฐานภาระงานที่ชัดเจนหน่อย แค่นั่นเอง แต่แปลกใจครับ ประธานในที่ประชุมไม่รู้คิดอย่างไรกับสิ่งที่ผมนำเสนอ ยืนกรานจะรับผิดชอบเอง งงจริงๆ คนเป็นหัวหน้างาน กับคนเป็นภารโรง มันน่าจะมีความรับผิดชอบต่างกันนะครับ ไม่ใช่คนเป็นหัวหน้างานต้องรับผิดชอบงานของภารโรงด้วย น่าจะแยกให้ออก

ผมว่าหลายครั้งที่การทำงานไม่เกิดความร่วมมือหรือทำงานเป็นทีม มาจากการที่คนนั่งหัวโต๊ะไม่กระจายงาน ไม่มอบหมายงาน และไม่ติดตามงาน ซึ่งหัวหน้าคนต้องทำเรื่องนี้เป็น หัวหน้างานไม่ใช่ต้องทำเองทุกเรื่อง ไม่งั้นจะจ้างเจ้าหน้าที่ไว้ทำไม ถ้าเจ้าหน้าที่งานเยอะแล้วว่าไปอย่าง อันนี้หันไปถามเจ้าหน้าที่เขาก็พร้อมรับงานนี้อยู่แล้ว เป็นคุณจะงงเหมือนผมมัยครับ

เมื่อประชุมครั้งก่อน ก็อย่างที่ผมพูด ผมเสนอให้มอบหมายงานให้อาจารย์แต่ละคนไปทำแล้วนำมาเสนอในที่ประชุม พิจารณาพร้อมกัน ท่านก็บอกว่า จะรับผิดชอบเองทั้งหมด ผมงงมาก และสุดท้ายงานก็ไม่เสร็จ ไอ้คนนั่งทำให้งานเสร็จ ก็ผม อ.ซอลีหะห์ ดร.มะหามัดสกรี สำหรับงานนี้ผมไม่ได้จะบอกว่าคุณจะทำไม่เสร็จหรอก และผมต้องการจะให้มีการมอบหมายงาน ให้ทุกคนมีความรู้สึกว่า เป็นส่วนหนึ่งของสาขาวิชาบ้างเท่านั้นเอง