ได้แต่ฝันหวาน ได้แต่เพ้อไป ว่าหัวใจแอบรักใครคนหนึ่ง....
เสียงเพลงคุ้นหูที่เราเปิดคลอระหว่างขับรถไปเรียนในตอนเช้า ฟังแล้วเคลิ้มตามเลยจริงๆ (ว่าแต่มัวแต่เคลิ้มตอนนี้จ๊ะแม่คุณ..ถึงที่เรียนแล้วย่ะหล่อน) จอดรถเสร็จก็รีบส่องกระจกดูหน้าตา และลงจากรถ รีบเดินตรงดิ่งไปห้องเรียน
เย้..! วันนี้ไม่สายแฮะเรา(หลังจากมาสายเกือบทุกครั้ง แหะๆ) แล้วสายตาก็เริ่มปฎิบัติการสอดส่ายหาใครคนหนึ่งอย่างที่ทำประจำ 555 เจอแล้นน.. (อิๆคราวนี้ล่ะ)
กริ๊ง....!! จึ๋ยย.. !! ต้องเข้าห้องเรียนแล้วเหรอ? เห็นเขาคนนั้นยืนดื่มกาแฟอยู่ เสียดายจัง (อืมม..ที่เสียดายน่ะ คือไม่ได้ไปดื่มโอวัลตินต่างหาก อย่าเพิ่งเข้าใจผิดกันนะคะ) ยังไงซะวันนี้ก็ยังมีเวลาอีกทั้งวัน (จิงมะหล่ะ?)
มีควาสุขเนอะ..ได้เจอเขาอีกล่ะ :)
ว้า..!! แต่แย่จัง..เรียนมาจะจบคอร์สละ เราเองยังแอบมองเขาอยู่เลย แถมยังไม่เคยพูดด้วยอีก (เอ้อ..กลุ้มใจตัวเองนักเชียว ทีอย่างเนี๊ย..ไม่กล้าซะงั้น) ทั้งๆที่ก็รู้นะว่าเขาก็อยากคุยกับเราเหมือนกัน รู้ได้ยังไงน่ะเหรอก็เราสังเกตว่าเขาแอบมองเราเสมอๆ บางเหมือนจะเดินเข้ามาคุยแต่ทำเป็นเดินผ่านเราไปซะงั้น(เอ..เข้าข้างตัวเองไปรึป่าวนะ..ไม่หรอกเซ้นส์มันบอกง่ะ)
แต่ก็มีอยู่ครั้งนึงนะ..พอมีโอกาสจะได้พูดทักทายเขา ก็ดั๊นน..ปล่อยให้พลาดไปจนได้ ทำไมน่ะเหรอ?? ก็มัวอายอยู่อ่ะจิ!! อ้าวว...จะไม่ให้อายได้ยังไงหล่ะ ก็ดันเดินมองตามเขาจนตัวเราเองเดินชนกำแพงดังโครมม!! เขาก็คงตกใจล่ะ ก็ช้างล้มเสียงดังซะอย่างนั้น แต่ก็นะ..ถึงจะอายแต่ก็ฟอร์มดีรีบลุกขึ้นยืนทันทีทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอ้อ..รู้อย่างนี้ไม่รีบลุก สู้คอยให้เขามาช่วยพยุงเราก็ดีเนอะ ว่ามะ? (นี่หล่อนช้าไปละหล่ะ) เขาเดินยิ้มหนีไปในห้องน้ำแล้ว :_(
อ่ะ..กลับมาในห้องเรียนดีกว่านะ เพิ่งจะบ่นอยู่เลยว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ..นี่พักกินข้าวเที่ยงละ เออ...แล้วเค้านั่งที่ไหนละเนี่ย มองหา และหา หา อ๋อ..ตรงนั้นนั่นเอง อิๆคราวนี้ต้องไม่พลาดแน่ๆ ก็รีบตักข้าวแล้วก็เดินจ้ำอ้าวไปยังโต๊ะตัวนั้น นึกในใจว่าจะพูดอะไร พอถึงโต๊ะ..ก็รีบเอ่ยปากว่าขอนั่งด้วยคนนะคะ เขาก็กำลังจะเงยหน้าขึ้นมามองเราแล้วเชียว (ฮิๆตื่นเต้นจังง..)
แต่ทันใดนั้น !!! ก็มีเพื่อนอีกโต๊ะเรียกชื่อเราแล้วก็เดินมาหาพร้อมทั้งจูงมือเราไปนั่งโต๊ะกินข้าวกับพวกเขา (เฮ้ย..!!อะไรกันวะเนี่ย...ฝันสลายเลยย..แงๆๆ)
สรุปว่า..มื้อเที่ยงนี้อดค่ะท่านผู้ชม กินข้าวเสร็จก็ได้เวลาเข้าห้องเรียน(อะไรเวลาจะพอดิบ พอดีอย่างนี้นะ) เวลานั่งเรียนก็ห่างกันอีก (เซ็งเป็ดเลยครับคราวนี้) ในใจก็คิดนะว่าแห้วแน่ๆงานนี้ และในที่สุดวันนี้ วันนี้ คลาสเรียนสุดท้ายย....ฮือๆที่แสนเศร้า..ก็จบลง และเหมือนเดิมทุกครั้ง ก็คือเขาคนนั้นก็กลับบ้าน โดยที่เรายังไม่ได้คุยด้วยซักคำ....
ไม่เป็นไรน่า...(ปลอบใจตัวเองเข้าไปนะคนเรา) ยังเหลือไปศึกษานอกพื้นที่ที่ต่างจังหวัดอีกหนึ่งวัน เอาล่ะ..สงสัยต้องหาทางไปเดินใกล้ๆ ศึกษาใกล้ๆเลย คราวนี้ไม่ได้คุยก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ววว...(จิงมะ?)
โอม เพี้ยง.. ขอให้ได้พูดคุยกันซักทีเถอะ ไม่งั้นได้กลับไปทำแห้วกระป๋องขายแน่ๆเรา
ว่าแต่ว่ายังไงๆซะ ก็ไม่เคยเข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงรู้สึกกับเขาได้มากมายอย่างนี้นะ ทั้งที่..อิๆเราน่ะจัดว่าเป็นคลาสโนวี่ตัวยงเลยนะเนี่ย(แหม..ล้อเล่นน่ะ) ถ้าเป็นคลาสโนวี่จริง 555 ป่านนี้คงแต่งงานไปละหล่ะ
ก่อนกลับบ้านที่โรงเรียนว่าอาทิตย์หน้ารถออกเดินทาง 8.00 น. ตายหล่ะหว่าจะมาทันมั๊ยเนี่ยเรา?? ยิ่งได้ฉายาว่า เจ้าหญิงสายเสมออีกอยู่ด้วย อืมม...รีบกลับไปวางแผนพิชิตใจพ่อหนุ่มคนนั้นดีกว่าเนอะ.....
ติดตามตอนที่ 3 เร็วๆนี้ค่ะ
ก็เขียนดีนะค่ะ ขอชม
เมื่อไรจะได้คุยกันซักทีค่ะ