คิดถึงแบบพอเพียงชีวิตก็มีความสุขได้ :)

คำว่า พอเพียง และ เพียงพอ  อืมม..แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความคิดถึงหล่ะ??

ก็ความคิดถึงมันห้ามกันไม่ได้นิคะ... แล้วยิ่งถ้าเราคิดถึงใครซักคนมากๆ จิตใจของเราก็จะว้าวุ่น ทำให้เราไม่มีความสุข (ใช่ป่ะ?) 

แล้วยังไงต่อหล่ะ..เราเองจะต้องทนทรมานกับการคิดถึงไปอีกนานแค่ไหน?? ยิ่งคิดถึงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เกิดความเหงาเข้ามาแทรกซึม จนอาจกลายเป็นสาเหตุของโรคเครียดได้มากเท่านั้น

แล้วเวลาที่เราคิดถึงใครซักคน หากคนที่เราคิดถึงเขาสามารถรับรู้ได้ว่ามีความคิดถึงจากใครคนหนึ่งส่งไปให้ นั่นก็ดีไป... แต่ถ้าใครคนนั้นเขาไม่สามารถรับรู้ได้ล่ะ..จะทำอย่างไร? ที่จะทำให้ใจของเราไม่ว้าวุ่นคิดถึงเขาคนนั้นได้...

เคยมานั่งคิดนะ ว่าจะทำอย่างไร?? คิด คิด คิด และ ถามจากคนนั้น คนนี้ ว่าควรจะทำอย่างไร..ไปๆมาๆเราเองก็ละม้ายคล้ายคนบ้าเข้าไปทุกที ส่วนคำตอบที่ได้มา เอ้อ..!!ฟังแล้วเหนื่อยใจ สู้ไม่ไปขอความคิดเห็นตั้งแต่แรกดีกว่า...

จนอยู่มาวันหนึ่ง..ได้มีโอกาสศึกษาปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง เลยลองนำความรู้เบื้องต้นมาประยุกต์กับเรื่องของความคิดถึงดู

555 ในที่สุดก็ถึงบางอ้อ..เจอทางสว่างให้กับตัวเองซักที...

คำว่า พอเพียง ก็คือ ความพอประมาณ ซึ่งหมายถึง ความพอดีที่ไม่น้อย และ ไม่มากเกินไป โดยไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น

ลองคิดดู..หากความคิดถึงมันทำร้ายเราให้เรารู้สึกแย่ รู้สึกว้าวุ่นใจ ไม่มีความสุข แล้วเราควรจะคิดถึงเขาแบบไหนดีล่ะ? ลองมองแบบทางสายกลางดูนะ..

ถ้าเราคิดถึงมากไป หรือ น้อยไป มันก็คงไม่สมดุลซักเท่าไหร่..แต่ถ้าเราใช้ความคิดถึงแบบพอเพียงหล่ะ จะดีกว่ารึป่าว? อืมม..แล้วใช้ยังไงน่ะเหรอ?

มาฟังทางนี้จ้า...

 คิดถึงแบบพอเพียง ก็คือ คิดถึงแบบพอประมาณ ไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไป จะทำให้เกิดผลดีกับทั้ง 2 ฝ่าย คือเราเองจะไม่เกิดอาการว้าวุ่น เศร้า เหงา ไม่มีความสุข เพราะการที่เราคิดถึงเขามากเกินไปเราเองนั่นแหล่ะที่จะแย่ (จริงมะหล่ะ?)  ส่วนทางเขาคนนั้นก็จะไม่เกิดความกดดันมากเกินไปในเวลาที่ไม่เจอกัน... การคิดถึงแบบพอเพียงนี้ยังเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ทำให้เราเข้าใจคนที่เราคิดถึงได้มากขึ้นอีกด้วย

แล้ว.....

ความคิดถึงแบบเพียงพอหล่ะ..?? คุณเคยรู้มั๊ยว่า..แค่คนที่เราคิดถึงรับรู้ว่าเราคิดถึงเขาเพียงแค่นี้ เขาก็รู้สึกดีมากแล้ว ซึ่งก็เพียงพอที่เขาจะนำเอาความคิดถึงที่ได้รับมาเก็บใส่ความรู้สึกดีๆและพร้อมจะหยิบยื่นความรู้สึกนี้ให้กับคุณเช่นกัน

ความคิดถึงเป็นความรู้สึกที่มีคุณค่าต่อจิตใจ หากความคิดถึงจะต้องมาบั่นทอนความรู้สึกของใครซักคน มันคงไม่เกิดผลดีแน่ ดังนั้น แค่รู้สึกคิดถึงแบบพอเพียง ก็เพียงพอสำหรับคนที่ได้รับแล้ว

การทำอะไรที่มากเกินไป และน้อยเกินไป มันก็จะทำให้ขาดๆ เกินๆ ไม่มีความสมดุลกัน เช่นเดียวกับความคิดถึง ควรมีให้กันและกันอย่างพอดีๆแบบนี้ไปนานๆ คงจะดีกว่าจริงมั๊ยคะ...