สมน้ำหน้า ให้หมาได้สอน

 Dscf1399mini

แต่ไหนแต่ไร  บ้านยายกาแฟไม่เคยขาดสัตว์เลี้ยงไม่ว่าจะเป็น  หมา แมว  ไก่ หรือ ปลา ปรองดองกันบ้าง กัดกันบ้าง เป็นบางเวลา บางทีเราสัตว์เลี้ยงเราก็จัดการระบบนิเวศน์กันเอง อย่างเช่น แมวตัวโปรดไปกิน ปลาตัวโปรด ไม่รู้จะโทษใคร ไอ้โกรธ ก็โกรธอยู่ แต่ลงโทษไม่ลง เข้าข่ายทั้งรัก ทั้งแค้น  แสนระอา <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   ความทรงจำ  เมื่อโดนสัตว์เลี้ยงแสนรักทำร้าย หรือ ทำลายข้าวของ เวลายายกาแฟโมโหจัด ๆ ก็เอ็ดตะโรไปตามเรื่อง ครั้นไปฟ้องพ่อมักจะได้ คำหนึ่งกลับมาเสมอ </p><p>“หือ ..เป๋นจะได หื้อหมา หื้อแมวมันได้สอน”  แปลว่า </p><p>“ หือ ..เป็นยังไงละ ..ให้หมาแมวมันสอน”แปลอีกชั้นหนึ่งได้ว่า</p><p> “ก็สมควรแล้ว  ทำไมไม่เก็บของให้เรียบร้อย  อยากสับเพร่าเอง  เกิดเป็นคน จำไว้ อย่าให้แมว ให้หมามันสอน  หมามันสอน  จะได้เจ็บ จะได้จำ”  เจ็บไหมท่าน  “พ่อชั้นนน”  เวลาเผลอเอาวีรเวร วีรกรรม ของมะหมา  มะแมว  ไปบ่นให้พ่อฟัง ก็จะได้คำนี้กลับมาทุกที  (ยกเว้นเวลามันคาบรองเท้าพ่อ  หรือ ของกินของพ่อ  ก็อาจได้ยินเสียงเอ็ดตะโรบ้าง เป็นบางเวลา อิอิอิ) </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   หมาแมว ไม่บรรลุนิติภาวะ  ก็จะได้รับการให้อภัยเสมอ อย่างเช่นแมวซนมากจะจัดบ้านให้ใหม่ระเนระนาด พวกเราเริ่มบ่น แต่พ่อบอก มันยังเด็กอยู่ มันยังไม่รู้   แต่ตัวไหน แก่แล้วยังดักดานก็จะโดนสั่งสอนเจ็บ ๆ แรง ๆ ไปตามระเบียบ  </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  เด็กชายหอยโข่งเข้าข่ายหมากึ่งเด็ก กึ่งผู้ใหญ่ บ่อยครั้งที่ ยายกาแฟก็ลังเลในการลงโทษ เคยอ่านเจอว่าเวลาหมาทำอะไรผิด ให้ทำโทษ ณ บัดนั้น เลย แต่ว่า ยายกาแฟไม่เคยเจอแบบเต็ม ๆ คาหนังคาเขาซักที เลยหาโอกาสสั่งสอนยากมาก  ครั้นจะตีย้อนหลังก็ดูผิดหลักการ  หมามันจะรู้ไหมเนี่ยว่าโดนตีข้อหาอะไร โอ๊ย  โข่งเลยเหมือนเป็นไม่ได้รับการสั่งสอน  กรรมจริง ๆ</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   ก่อนนี้เด็กชายหอยโข่ง ยังเป็นเด็กอยู่เธอก็ทำผิดบ่อยไป ตั้งแต่ รื้อบ้าน กัดนู่น กัดนี่ รองเท้าในบ้านถูกสังหารเกือบหมด พยายามแล้วเชียวว่าวางบนชั้นที่สูงขั้น หล่อนก็ยังไปคาบมาฟัดสำเร็จ ของแม่มันไม่เท่าไหร่ ไปฟัดของน้องจ๋า เป็นเหตุให้แม่มันต้องควักตังไปซื้อรองเท้า มาให้เขาด้วยความเกรงใจ นับตอนนี้ก็หลายคู่โขอยู่ อย่างรองเท้าที่วางจัดฉากในบทความก่อนไม่ได้สร้างภาพเลย ของจริงทั้งหมด กัดซะจนตอนนี้แม่มันไม่มีจะใส่แล้ว ตอนนี้ที่ใส่ลงมาทำงานได้เป็นคัทชูแบบที่ต้องใส่กับกางเกง  กับรองเท้ากีฬา ไปเลย ตอนนี้ไม่มีรองเท้าที่ใส่กับชุดกระโปรงได้เลย ให้ตายสิโรบิน !!</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   เข้าไปประชุมเชียงใหม่คราวก่อน ไปหารองเท้าถูกใจมาได้คู่หนึ่ง ตั้งใจเป็นดิบดี คู่นี้ ของข้า เอ็งห้ามแตะนะหอยโข่ง ใส่เข้าประชุมที่เชียงใหม่ซะ 2 วัน มาถึงปางมะผ้ายังไม่ได้ใช้เลยค่ะ ตั้งใจจะประเดิมวันนี้เป็นวันแรก  หนาวนี้ยังไม่ได้สวมชุดกระโปรงเลย ตั้งใจว่าวันนี้แหล่ะ วันที่ต้องอยู่เฝ้าคลินิก    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  งัดรองเท้าคู่ใหม่ออกมาซะดิบดี  วันนี้ประเดิมเข้าทำงาน .. แต่แค่เดินออกมาหน้าตึกจะเซนชื่อ ไอเย็น ปะทะวูบก็สำนึกเสียใจ  .. เย็นมาก ..หนาวอย่างนี้ไม่ไหวเป็นแน่  เอาข้าวของมาเก็บในห้อง ทำใจครู่หนึ่งก็ตัดสินใจว่าคงต้องกลับไปเปลี่ยนเป็นกางเกง มานั่ง Counseling แล้วมาสั่นกึ๊ก ๆ ไม่งามเป็นแน่ ว่าแล้วยายกาแฟก็กลับไปเปลี่ยนเป็นกางเกง ครั้นเปลี่ยนกางเกงก็ต้องเปลี่ยนรองเท้าอีก ชะรอย กรรมเก่ายังไม่หมด ยายกาแฟนึกสงสารไอ้ลูกชายเพราะในบ้านอากาศเย็นมาก แต่อากาศนอกบ้านจะเริ่มอุ่นขึ้นเพราะแดดเริ่มจะออก  เลยปล่อยลูกชายออกมานอนตากแดดหน้าบ้าน แล้วเผ่นแผล็วลงมาทำงานด้วยความเร่งรีบ ..</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  ตกเที่ยงกลับบ้าน เพราะต้องจัดสำรับให้คุณชายหอยโข่ง เหมือนเช่นเคย …มาถึงหน้าบ้านก็หัวใจจะวาย โอ้ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด รองเท้าใคร ช่างคุ้นตาเหลือหลาย  จับพลิกขึ้นมาดูก็ปวดแปรบไปถึงหัวใจ โถ่ ไอ้ลูกบ้า  ฮือ ๆๆๆๆ  นี่คู่สุดท้ายแล้วนะ  …ใจคอแกจะทำลายให้หมดบ้านเลยรึไง ..ไอ้ลูกทรพี …พอเงื้อมือขึ้นจะสั่งสอน …ดันมานอนหงายยอมแพ้ ยกขาหน้า ทำหน้าบ๊องแบ๊วว..แบบ “ไรหรอแม่ ..โข่งทำผิดอะไร  อย่าทำโข่งน้า งิ๊ด ๆ ”  โกรธแสน โกรธ ก็ทำโทษไม่ลง คำพูดของพ่อวาบขึ้นมาในหัว “สมน้ำหน้า  ให้หมาได้สอน”  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><div style="text-align: center">Dscf2048</div></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฮือ ๆๆๆๆ ว่าจะไม่พลาดแล้วเชียว  แต่วันนี้มันผิดแผนและรีบ ๆ ไปนิดหนึ่ง เลยต้องแลกด้วยบทเรียนราคาแพงเท่าราคารองเท้า ..แต่คงต้องได้ใส่กางเกงไปทำงานทุกวัน  จนกว่าจะได้เข้าเชียงใหม่อีกครั้งหนึ่ง ยายกาแฟถึงจะได้มีรองเท้าคู่ใหม่ ที่ใส่กับกระโปรงได้ ...ฮือ ๆๆ ๆ  เจ็บใจจริง ๆ ทั้งรัก ทั้งแค้น มันแน่นอุราไปหมด จนแทบกระอักเลือด ทีเดียวเชียวค่ะ</p>