ช่วงนี้ในแต่ละวัน วุ่นจริงๆ ครับ ใครนัดไว้ถ้าไม่ย้ำละก้อ ผ่านไปโดยไม่นึกถึงเลยครับ ที่แย่ไปกว่านั้นถ้าโทรมาย้ำล่วงหน้าหลายวันก็ลืมเหมือนกัน เมื่อสามสัปดาห์ก่อนไปส่งเนื้อแพะสำหรับงานเลี้ยงไว้ล่วงหน้า คนเชือดเนื้อบอกว่า ให้โทรไปเตือนสองครั้งคือวันพฤหัส และวันศุกร์ ซึ่งเป็นวันเชือดอีกหนึ่งครั้ง ปรากฏผมโทรไปวันพฤหัสครับ พอถึงวันศุกร์ ลืมโทรไปเตือน มานึกได้เช้าวันเสาร์ ก็เลยถามภรรยาว่า แอ๊ะ ไม่รู้เขาเชือดแล้วยัง ภรรยายิ้มแล้วตอบว่า เลยมาหนึ่งวันแล้วนะค่ะคุณสามี และก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว เพราะเมื่อวานคนเชือดโทรมาถามแล้วว่าจะให้เอาเนื้อแพะไปส่งที่ไหน (โชคดีครับที่ผมใช้โทรศัพท์ภรรยา โทรไปหาคนเชือดแพะ)

วันศุกร์ที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่หอพักโทรมาย้ำว่า พรุ่งนี้เย็น(วันเสาร์) มีนัดทานข้าวร่วมกับนักศึกษาหอพักนะครับ ผมขอบคุณเจ้าหน้าที่ไปเยอะเลยครับ เพราะผมลืมไปแล้วจริงๆ แล้วก็สัญญาว่า จะไปแน่นอน เนื่องจากเทอมที่แล้วนักศึกษามาบ่นที่โต๊ะทำงานผมว่า ผมไม่ไปคุยกับนักศึกษาหอพักที่ผมดูแลเลยสักครั้งเดียว (แฮะ แฮะ ผมก็เลยสัญญาว่า เทอมนี้ได้คุยกันแน่ๆ) สุดท้ายผมเพิ่งนึกได้เมื่อเช้านี้เองว่า ผมลืมนัดไปแล้ว

ส่วนเมื่อวาน ได้นั่งคุยกับท่านหัวหน้ากองการเจ้าหน้าที่ ซึ่งท่านได้เดินทางไปส่งบุคลากรมหาวิทยาลัยที่ได้รับสิทธิไปประกอบพิธีฮัจย์ที่นครมักกะห์ ผมก็ออขึ้นมาทันทีเลยครับ เพราะผมตั้งใจว่าวันที่พวกเขาจะเดินทางผมจะโทรไปอวยพร ป่านนี้คงถึงซาอุฯ แล้วละครับ

ส่วนวันเสาร์ที่ผ่านมา นักศึกษาสองคน ซึ่งไม่ได้มาสอบตอนปลายภาคเมื่อเทอมที่แล้ว เนื่องจากมีปัญหาสุขภาพมาติดต่อขอสอบกับผมตั้งแต่เปิดเทอม ผมก็นัดเขามาสอบตั้งแต่เปิดเทอมเหมือนกันครับ แต่ทุกครั้งที่พวกเขามา ไม่เจอผมเลยสักครั้งหนึ่ง หลังๆ ผมก็บอกว่า จะฝากข้อสอบไว้ที่เจ้าหน้าที่สาขาวิชา แต่แล้วพวกเขาก็ยังไม่ได้สอบ เพราะเจ้าหน้าที่บอกว่า อาจารย์อีย์ยังไม่ได้ฝากอะไรไว้เลย สุดท้ายก็ได้มาเจอกันจะๆ คราวนี้ ผมพูดคำเดียวครับว่า นั่งตรงนี้แหละ ถ้าไม่ได้สอบวันนี้ก็ไม่ต้องลุกไปไหน ฮาฮา แล้วพวกเขาก็ได้สอบเสียที

สุดท้าย ผมจะเป็นอัลไซเมอร์มัยครับ?