โจทย์ จากอาจารย์โสภณ สุภาพงษ์  

: เริ่มต้นเล่าว่า ถึงผมจะเป็นนายกสภาและกรรมการสภายี่สิบกว่าแห่ง แต่ก็ยังขอสมัครเรียนรู้กับเวทีแห่งนี้ ผมเคยเป็นกรรมการสภาแห่งนี้เมื่อ10ปีก่อน เมื่อวานได้นั่งรถตระเวนดูสภาพมหาวิทยาลัย เห็นความเปลี่ยนแปลงที่ดีกว่าเมื่อก่อนมาก วันนี้เราจะมาคุยกันเรื่องพันธกิจพันธกิจ มีความหมายถึงสิ่งที่ : ต้องทำ ไม่ใช่ยากทำ 

อะไรกันแน่ที่เราต้องทำ แผนงาน โครงการ ยุทธศาสตร์ ฯลฯ ทำมาหมด เสียอย่างเดียว..ยังไม่ลงมือทำ เราประเมินพันธกิจจากปัจจัยภายนอก ที่เรียกว่า“เขา” เมื่อเทียบกับ “เรา” อะไรเป็นบวก อะไรเป็นลบ  

วิสัยทัศน์ต้องมาก่อน  เราต้องสมมุติขึ้นก่อน เราสุข เราทุกข์ เรากังวลเรื่องอะไร อะไรที่เราฝัน สิ่งที่เราอยากจะเป็น เอาไปทำวิสัยทัศน์ เรื่องด้านลบเอามาจัดการให้เป็นพันธกิจ เพื่อหาวิธีทำให้ความอ่อนแอ สิ่งที่คุกคามอย่างน้อยต้องลดลงหรือหายไปถ้าสร้างจะบัณฑิตให้คิดเป็นทำเป็น จะต้องใช้กระบวนการอะไร พลังความรู้พลังใจมีไหม

ความรู้อะไรที่ไปสร้างความสุข อะไรที่ไม่มีความสุขไม่มีวันยั่งยืน ความสุขมันเป็นพลัง อะไรที่เราต้องแน่ๆ  ผลิตบัณฑิตให้ใช้คุณธรรมในการเรียนรู้และดำรงชีวิตเป็น การเข้าถึงความจริงแท้ เราถึงจะพบหน้าที่มนุษย์ การศึกษาทำให้เข้าถึงความจริงแท้ สัจจะธรรรม ปฏิรูปไม่ได้ คำว่าเชื่อผมเถอะ ใช้ไม่ได้!! 

เราควรจะมุ่งไปสู่ความจริง แทนการ มุ่งไปหามายา โจทย์ของแผ่นดิน 

:เราจะปกครองแผ่นดินโดยธรรม เพื่อประโยชน์สุขแห่งมหาชนสยาม

ชาวอุดมศึกษาจะขานรับเรื่องนี้อย่างเป็นรูปธรรมกันอย่างไร ประโยชน์สุขแห่งมหาชนสยามอยู่ตรงไหน จะช่วยสานต่อเรื่องกันอย่างไร?  ถ้าทำเรื่องนี้ ก็เท่ากับเราทำหน้าที่มนุษย์ หน้าที่ของคนไทยได้อย่างสมบูรณ์  มาสอนให้บัณฑิตเลือกเป็น เลือกการเข้าถึงความจริงแทนการเลือกมายากันเถิด   ไม่มีคุณธรรมอะไรไม่ผ่านความจริงแท้ การเรียนรู้ที่ดี ต้องมาจากการปฏิบัติ 

ปฏิบัติ ปฏิเวช ปริยัติ ไม่ได้มีไว้ให้ท่อง 

แต่มีไว้กระทำเชิงประจักษ์ 

..เว้นแต่ถ้าเราจะเป็นนกแก้วขุนทอง