ออกนอกบ้านบ่อยเลยไม่มีแรงกลับมาตอบผู้อ่านบล็อก และไม่ได้เข้าไปอ่านของคนอื่นมานานตามความรู้สึกที่เคยอ่าน ตอบ และไปเขียนความเห็นเกือบทุกวัน

 

ไม่ได้เข้ามาอ่าน เขียน และตอบผู้ที่เข้ามาเยี่ยม มาอ่านเรื่องราวเกือบๆสัปดาห์ แต่รู้สึกเหมือนนานมาก เพราะเป็นสิ่งที่มักทำเป็นประจำทุกวัน แต่ใจนั้นส่งถึงกันเสมอ  

 

  • คนเราหากรู้จักว่าสุขที่แท้จริงคืออะไรก็สามารถพบความสุขได้เดี๋ยวนั้นเลย ณ ที่นั้นเอง ไม่ต้องไปแสวงหา ไม่ต้องรอ

  • พบว่าเมื่อคิดและทำอย่างที่คิดบ่อยๆทำให้ลดความอยากไปนั่นไปนี่มากทีเดียว แต่ยังมีความอยากไปดู ไปเห็นอะไรที่งดงาม ประเทืองตา และปัญญาอยู่ เพียงแต่จะชั่งน้ำหนักว่าคุ้มกันไหมกับความสุขที่เรามีอยู่แล้วที่บ้าน

  • หมู่นี้ออกนอกบ้านค่อนข้างมาก ไปพบสิ่งงดงาม ทั้งทางประสาทสัมผัส และทางปัญญาด้วย จนรู้สึกว่าช่างเป็นคนมีชีวิตโชคดี ชีวิตประจำวันก็อยู่กับความงามแบบเรียบง่ายจากธรรมชาติ แล้วยังมีโอกาสไปพบกับความงามอันประณีตที่ผ่านการสร้างสรรค์จากพรสวรรค์ของศิลปิน ตลอดจนผู้คนที่มีจิตดีในการช่วยสร้างสรรค์สังคม ด้วยวิธีการต่างๆ อากาศช่วงนี้ก็แสนสบาย มีความสุขจังเลย

  • ออกนอกบ้านบ่อยเลยไม่มีแรงกลับมาตอบผู้อ่านบล็อก และไม่ได้เข้าไปอ่านของคนอื่นมานานตามความรู้สึกที่เคยอ่าน ตอบ และไปเขียนความเห็นเกือบทุกวัน

  • หมู่นี้มีเรื่องที่อยากเล่าเยอะมาก เลยคิดว่าจะทยอยเขียนๆๆๆ แล้วค่อยเข้าไปตามไล่อ่านเรื่องของทุกคนที่เราชอบและติดตามประจำ 

  • เรื่องที่อยู่ในลิสต์ที่อยากเขียนเล่าคือประสบการณ์หลากหลายจาก

·        มหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติครั้งที่ ๔ เมื่อ ๓๐ พฤศจิกายน - ๑ ธันวาคม นี้

·        งาน "ธารศิลป์ รักษ์จิตรกร" ณ อุทยานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เมื่อ ๒๙ พฤศจิกายน นี้(บ้านสมเด็จย่าฯ ใกล้วัดอนงคาราม)

·       การซ้อมการแสดงหุ่นกระบอกและปี่พาทย์ เรื่อง "ตะเลงพ่าย" ที่มูลนิธิ จักรพันธุ์ โปษยกฤต (เพิ่งไปมาเมื่อวันอาทิตย์ที่ ๒ ธันวาคม นี้เอง) และ

·        ดอกหญ้า ดอกไม้ ที่กำลังระรื่นลมหนาวอยู่ที่บ้าน

(ขออภัยในตัวอักษรที่ใหญ่ๆเล็กๆ เพราะก็อปปี้มาจากเวิร์ดค่ะ และแก้ไม่เป็นจริงๆ)