จัดการความรู้

     จากชื่อบันทึกดังกล่าวหลายท่านอาจจะงง ๆ กับคนที่เขียนบันทึกนี้จึงขอเล่าเรื่องเดิมให้ทุกท่านฟังว่า...หลังจากบรรจุเข้ารับราชการเพื่อทำงานเป็นครูสังกัดศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดมุกดาหารเมื่อปี 2544  นั้น  ด้วยความที่สถานศึกษาแห่งนี้ได้มีบ้านพักสำหรับข้าราชการและบุคลากรที่ทำงานในสถานศึกษานั้น อย่างเพียงพอ  ทำให้ทุกคนได้ทำงานอยู่ในอาณาบริเวณที่มีรั้วรอบขอบชิดเดียวกัน  ระยะทางระหว่างอาคารสำนักงานและบ้านพักเป็นเส้นตรงประมาณ 200 เมตร  ค่ะ  และดิฉันก็มีความสุขกับการเดินไปทำงานที่ได้ชื่นชมกับสวนสวย ๆ และดอกกล้วยไม้ ที่พี่คนงานได้จัดไว้อย่างดี  ตลอดทางเดินมีเสียงนกร้องขับกล่อมเป็นทำนองธรรมชาติ  และต่อมาเมื่อช่วงก้าวของชีวิตได้เปลี่ยนไปดิฉันได้เดินทางมาทำงานที่ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดสระแก้ว  ซึ่งเป็นสถานศึกษาตั้งใหม่โดยใช้อาคารโรงเลี้ยงสัตว์ของศูนย์ฝึกและพัฒนาอาชีพราษฎรไทยบริเวณชายแดนจังหวัดสระแก้ว   ไม่มีบ้านพักในบริเวณเดียวกัน  ต้องไปเช่าบ้านอยู่ในตัวอำเภอสระแก้ว และมีระยะทางที่ห่างจากที่ทำงานประมาณ 7  กิโลเมตร  ช่วงแรกได้สร้างปัญหาทางความคิดกับตัวดิฉันมากที่เดียว  ทั้งปัญหาน้ำมันแพง  ไม่สะดวก  ต้องเผชิญกับรถบันทุกจำนวนมาก   หลังจากที่ได้ใช้เวลาเพื่อปรับตัวอยู่ประมาณ 3 เดือน  ดิฉันก็ได้พบประโยชน์ของการที่ต้องเดินทางไปทำงานว่า

            1.  ได้พัฒนาตนเองให้เป็นนักวางแผนที่ดีเพราะก่อนออกจากบ้านต้องวางเนการเดินทางให้สามารถได้ประโยชน์หลายอย่าง  กิจกรรมใดไปทางเดียวกันก็กำหนดทิศทางและวางแผนการใช้ชีวิตประจำวันได้ดี

             2.   ต้องขยันดูแลรถเพราะจำเป็นต้องใช้งานทุกวันจากที่เคยมีนิสัยเกียจคร้านที่จะต้องดูแลรถ

             3.  ทำให้ต้องมีการเตรียมตัวและวางแผนการใช้เวลาอย่างคุ้มค่า

            ก็เป็น 3 ข้อที่พยายามหามาอ้างเพื่อลบความไม่เคยชินของตนเองเพราะถึงอย่างไรก็ยังต้องทนรับกับภาระน้ำมันที่ขึ้นราคาอย่างสนุกสนานต่อไป