โรคขาดการเล่น
เมื่อวาน
เวยาดูดนมแม่จนอิ่ม และทำท่าจะนอน แม่ก็เลยเอาลงเปล เตรียมร้องเพลงกล่อม แต่พอหลังสัมผัสที่นอนในเปลเท่านั้นแหล่ะค่ะ ตาใสแป๋วขึ้นมาเลย มือไม้ไขว่คว้าโมบายที่แขวนไว้ให้ ยิ้มแย้ม หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่คนเดียว ดูลูกมีความสุขมาก
เลยคิดสงสัยว่า ถ้าเด็กที่ไม่ได้รับการเล่นตามวัย จะเป็นอย่างไรน๊า โรคขาดการเล่นเนี่ยจะทำให้เด็กเป็นอย่างไร
เห็นเป็นเรื่องเด็กๆอดแจมด้วยไม่ได้คะ...คุณแม่ขาของเล่นที่ดีที่สุดสำหรับลูกก็คือคุณพ่อคุณแม่นั่นล่ะคะ ..The best
เห็นด้วยเต็มที่ค่ะ เวยาน้อยชอบนักที่จะเล่นกับพ่อแม่ ไม่ว่าจะเป็นจับอวัยวะบนใบหน้าแม่หรือวิจัยหนวดบนใบหน้าพ่อ คนแถวบ้านชอบเรียกเวยาว่าสาวน้อยยิ้มยาก แต่พออยู่กับแม่ก็สดชื่น เล่น ยิ้มหัวเราะทุกที ลูกก็คงมีความสุขที่ได้อยู่กับเรา เล่นกับเรา
เวยา..เห็นเธอเล่นทุกอย่างและกับทุกคน..และนี่คือของเล่นที่หนูต้องได้เรียนรู้อีกตลอดชีวิตนะจ๊ะ