...วันนี้...ท้องฟ้าว่างเปล่า ไร้หมู่ดาวหลากแสงสี ไม่มีเธอแล้วคนดี เหลือเพียงวันเวลาที่...ขาดหายไป...

...วันนี้...ฉันนั่งอยู่ที่เก่า

ที่ซึ่งเคยมีเรา-เธอกับฉัน

ปลูกรักผูกสัมพันธ์

รู้ใจกันตลอดมา....

....ฉันรู้-ว่าฉันไม่มีอะไร

ฉันรู้-ว่าเธอยิ่งใหญ่เทียมฟ้า

ฉันรู้-ว่าเธอเปรียบดวงดารา

ฉันรู้-ว่าฉันมีค่าเพียงเศษดิน....

....วันนั้น ณ ที่แห่งนี้

ความรู้สึกดี..ดีกลับสูญสิ้น

ไม่มีเธอ-ไม่มีดาวรวยริน

เหลือเพียงแค่เศษดิน-เดียวดาย...

....เพียงเพราะผู้ใหญ่บังคับ

ดาวเลยดับอับแสงฉาย

จะโทษใครที่ทำให้เธอต้องตาย

หวังดีหรือหวังร้าย-ใครตอบที...

....วันนี้...ท้องฟ้าว่างเปล่า

ไร้หมู่ดาวหลากแสงสี

ไม่มีเธอแล้วคนดี

เหลือเพียงวันเวลาที่...ขาดหายไป....

 

..กวีบทนี้ ผมเขียนมานานเกือบสิบปีแล้ว เพื่อมอบให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง-ซึ่งยอมตายเพื่อบูชาความรัก....ขอให้เธอพบความสุขนิรันดร