มาเล่าต่อค่ะ
คุณหมูเล่าในส่วนสายสัมพันธ์ ความคิดถึงที่มีต่อ"แม่"
เขาบอกแม่ไว้ว่าจะเดินทางสามปี ถึงสามปีครึ่ง แม่หรือ "ป้าหวน" ที่คุณหมูและแม่ชอบหยอกล้อกัน
"พันพรือล่ะ"
"ป้าหวน บายดีม้าย "
"เอาหล่าว ไอ้หมูเรียกป้าหวนหล่าว แม่นิ พรือเรียกป้าหวน...."
แม่ของหมูมักทวนคำทวนเวลา และขีดปฏิทิน...ทุกวัน
สามปีถึงสามปีครึ่ง
เมื่อคุณหมูเดินทางครบสามปีสองเดือน แม่เสียชีวิตกะทันหัน
คุณหมูเขียนไว้ว่า "..วันนี้ผมรู้สึกอะไรบางอย่าง คำตอบแบบไม่รับผิดชอบ...ของผม...ว่าเวลาได้เปลี่ยนไป เวลาเพิ่มขึ้น...แต่เวลาของแม่ผม(กำหนดโดยแม่?)...คือสามปีถึงสามปีครึ่ง...ที่แม่จะมีชีวิตอยู่...ปฏิทินชีวิตแม่ไม่ใช่ปฏิทินของผม..."
หมูได้เขียนถึงหมอน...หมอนใบหนึ่งว่า
หมอนใบนั้นตอนเช้า คงจะหนักกว่าตอนค่ำเป็นไหน ๆ
เป็นหมอนของ"แม่"ที่ใช้หนุนนอน
ใต้หมอนมีรูปถ่ายลูกชายคือ คุณหมู
หมอนตอนเช้าที่หนักกว่าตอนค่ำก็เพราะหนักไปด้วยน้ำตาของแม่ในยามค่ำคืนจนถึงรุ่งเช้า
เป็นหมอนที่บรรจุน้ำตา(แห่งความคิดถึง)
และเป็นน้ำตาที่บอกว่า....."เราคงไม่ได้พบกันอีกต่อไป"
หมูได้มีโอกาสมาเยี่ยมแม่ก่อนแม่เสียชีวิตและได้เก็บเอาบัตรประชาชนหมดอายุของแม่ติดกายไปทุกหนทุกแห่ง
ทำให้เขารู้สึกว่า "แม่" อยู่กับเขาตลอดเวลา....
"แม่ไม่ตายไปในใจผมเลย แม้กระทั่งความฝัน"
(ซึ้งค่ะ.....ไม่ตายไปในใจฉันเลย แม้กระทั่งความฝัน)
ตามมาอ่านค่ะ